Adzan Bilal pada waktu sahur, memanggil siapa dari kalian yang bertahajud agar kembali

Imam Abu Dawud : 1139

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَنَصْرُ بْنُ عَاصِمٍ وَهَذَا لَفْظُهُ قَالَا حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ وَقَالَ نَصْرٌ عَنْ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ وَالْأَوْزَاعِيُّ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي فِيمَا بَيْنَ أَنْ يَفْرُغَ مِنْ صَلَاةِ الْعِشَاءِ إِلَى أَنْ يَنْصَدِعَ الْفَجْرُ إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُسَلِّمُ مِنْ كُلِّ ثِنْتَيْنِ وَيُوتِرُ بِوَاحِدَةٍ وَيَمْكُثُ فِي سُجُودِهِ قَدْرَ مَا يَقْرَأُ أَحَدُكُمْ خَمْسِينَ آيَةً قَبْلَ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ فَإِذَا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ بِالْأُولَى مِنْ صَلَاةِ الْفَجْرِ قَامَ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ ثُمَّ اضْطَجَعَ عَلَى شِقِّهِ الْأَيْمَنِ حَتَّى يَأْتِيَهُ الْمُؤَذِّنُحَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ وَعَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ وَيُونُسُ بْنُ يَزِيدَ أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ أَخْبَرَهُمْ بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ قَالَ وَيُوتِرُ بِوَاحِدَةٍ وَيَسْجُدُ سَجْدَةً قَدْرَ مَا يَقْرَأُ أَحَدُكُمْ خَمْسِينَ آيَةً قَبْلَ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ فَإِذَا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ مِنْ صَلَاةِ الْفَجْرِ وَتَبَيَّنَ لَهُ الْفَجْرُ وَسَاقَ مَعْنَاهُ قَالَ وَبَعْضُهُمْ يَزِيدُ عَلَى بَعْضٍ

Беҙгә [Ғабдуррахман бин Ибраһимға] һәм [Нәшр бин Әшимгә] һөйләне һәм был Наср әйтелеше, улар икеһе лә әйтте; беҙгә [Әл Вәлид] беҙгә [Әл Әүзәй] әйтте. Нәшр әйтте; [Ибн Әбү Дзи`бтан] һәм [Әүзәй]ҙән [Әз Зөһриҙән] [Уруахтан] [Ғәйсиә] рәдлиаллаһу ғәнһәнән, тине; Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәсалләм төндә ишә намаҙҙары араһында таң атҡансы намаҙ уҡый торғайны. Ун бер рәҡәғәт уҡый торғайны, һәр рәҡәғәткә сәләм бирҙе, бер рәҡәғәтте һөрттө. Ул һеҙҙең берегеҙгә яҡын илле аят уҡыған сәждәһендә оҙаҡ ҡына өндәшмәне, йәғни башын күтәргәнсе. Мөғәҙин иртәнге намаҙ өсөн беренсе аҙанды әйтеп бөткәс, ҡыҫҡа ғына ике рәҡәғәт намаҙ уҡырға тороп баҫа, шунан уң ҡабырғаһына ята, шулай итеп мөғәҙин -икенсе-' аҙан әйтә. Беҙгә [Сөләймән бин Дауыт Әл-Мәхри] әйткән [Ибнү Вахб] миңә [Ибнү Әбү Дзиғб], [Әмру бин Әл-Хәрит] һәм [Юныс бин Йәзид], тип [Ибнү Шиһаб] уларға әйткән, шул уҡ сәнғәт һәм ниәт менән, тине; —...Ул бер рәҡәғәтте һөртөп алды, һәм бер тапҡыр сәждә ҡылды — һуңғы сәждәне — был һеҙҙең берегеҙҙең уҡыуы өсөн илле аят самаһы ваҡыт кәрәк булды, йәғни ул башын күтәргәнсе. Ә бер мөәҙин иртәнге намаҙ өсөн аҙан ҡысҡырып бөткәс, таң атҡас...» - тип хәҙистең мәғәнәһен дауам итә'. Һөйләүсе әйтте; — Ә ҡайһы берҙәре бер-береһен башҡаларҙан тулыландыра.