حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ الشَّعْبِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ يَذْكُرُ عَنْ أَبِيهِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي رَكْبِهِ وَمَعِي إِدَاوَةٌ فَخَرَجَ لِحَاجَتِهِ ثُمَّ أَقْبَلَ فَتَلَقَّيْتُهُ بِالْإِدَاوَةِ فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ مِنْ جِبَابِ الرُّومِ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَضَاقَتْ فَادَّرَعَهُمَا ادِّرَاعًا ثُمَّ أَهْوَيْتُ إِلَى الْخُفَّيْنِ لِأَنْزَعَهُمَا فَقَالَ لِي دَعْ الْخُفَّيْنِ فَإِنِّي أَدْخَلْتُ الْقَدَمَيْنِ الْخُفَّيْنِ وَهُمَا طَاهِرَتَانِ فَمَسَحَ عَلَيْهِمَاقَالَ أَبِي قَالَ الشَّعْبِيُّ شَهِدَ لِي عُرْوَةُ عَلَى أَبِيهِ وَشَهِدَ أَبُوهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ الْحَسَنِ وَعَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى أَنَّ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ هَذِهِ الْقِصَّةَ قَالَ فَأَتَيْنَا النَّاسَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُصَلِّ بِهِمْ الصُّبْحَ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنْ يَمْضِيَ قَالَ فَصَلَّيْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُ رَكْعَةً فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقَ بِهَا وَلَمْ يَزِدْ عَلَيْهَا قَالَ أَبُو دَاوُد أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ يَقُولُونَ مَنْ أَدْرَكَ الْفَرْدَ مِنْ الصَّلَاةِ عَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ

Esan digu [Musaddad]-ek esan digu [Isa bin Yunus]-ek [nire aitak] [Ash-Sha'bi-rengandik] esan zidala; Behin entzun nion [Urwah bin Al-Mughirah bin Syu'bah]-ri [bere aitaren] aipamena, esan zuen; Behin Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin geunden talde batean, eta ni nintzen ur ontzia zeramatena. Gero, bere beharrak egitera joan zen. Etorri zenean, ur ontzia ekartzen ari zela topatu nuen. Ura bota nion, eta gero esku-ahurrak eta aurpegia garbitu zituen. Orduan, bi besoak ateratzear zegoen, une horretan mahuka estuak zituen artilezko erromatar bata zeraman bitartean, beraz, bi besoak askatu zituen. Horren ondoren, bere bi khuf-ei begiratu nien kentzeko. Beraz, esan zidan: 'Utzi bi khuf-ak, nire oinak bi khuf-etan sartu ditudalako biak garbi dauden bitartean, bi khuf-en goialdea igurtzi zuen bakarrik'. Nire aitak esan zuen; Ash-Sha'bik esan zuen; 'Urwah-ek bere aitari buruz deklaratu zidan, eta bere aitak Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-i buruz deklaratu zuen, [Hubdah bin Khalid]-ek esan zigun [Hammam]-ek [Qatadah]-tik [Al Hasan]-etik [Zurarah bin Aufa]-tik [Al-Mughirah bin Shu'bah-ek] esan zuela; Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam behin berandu iritsi zen..., gero istorio hau aipatu zuen, esan zuen; Orduan jendearengana joan ginen eta Abdurrahman bin 'Auf Fajr otoitz egiten ari zela konturatu ginen. Abdurrahmanek Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam ikusi zuenean atzera egitear zegoen, baina otoitz egiten jarraitzeko keinu egin zion. Dio; Beraz, nik eta Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, rak'ah bat otoitz egin genuen Abdurrahmanen atzean, eta agurtu zuenean, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, zutitu egin zen atzean geratu zen otoitza egiteko, eta ez zion ezer gehitu. Abu Dawudek esan zuen; Abu Sa'id Al-Khudri, Ibnu Az-Zubair eta Ibnu Umarrek esan zuten bakarrik otoitz egiten duenak -imamarekin egon ondoren- sahwi-rako prostrazioa egin behar duela.