Hadith Representative
Asy Syahid
Imam Tirmidzi : 3091حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ وَأَبُو دَاوُدَ قَالُوا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْمَوْعِظَةِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ إِلَى اللَّهِ عُرَاةً غُرْلًا ثُمَّ قَرَأَ{ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا }إِلَى آخِرِ الْآيَةِ قَالَ أَوَّلُ مَنْ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ وَإِنَّهُ سَيُؤْتَى بِرِجَالٍ مِنْ أُمَّتِي فَيُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَأَقُولُ رَبِّ أَصْحَابِي فَيُقَالُ إِنَّكَ لَا تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ{ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ }إِلَى آخِرِ الْآيَةِ فَيُقَالُ هَؤُلَاءِ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ نَحْوَهُ قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ نَحْوَهُ قَالَ أَبُو عِيسَى كَأَنَّهُ تَأَوَّلَهُ عَلَى أَهْلِ الرِّدَّةِ
Һөйләне беҙгә [Мәхмүт бин Ғәйлән] беҙгә [Вәкиғ], [Вәһәб бин Джарир] һәм [Әбү Дауыт] улар әйтте: Һөйләне беҙгә [Сөғбә] [Әл Мөғирә бин Ән Нуғмандан] [Сәғид бин Столам Джүбәйерҙән] [Ибн Ғаббас ғәҙүләһүллаһ, Сәсүлиуллаһҡа тиклем әйтте: тип әйтте: «Эй, кешеләр, ысынлап та, һеҙ Аллаһ янына йыйыласаҡһығыҙ, ул яланғас һәм сөннәтһеҙ ине», — тип уҡыны: «Беҙ тәүге барлыҡҡа килтереүҙе нисек башланыҡ, шулай уҡ ҡабатларбыҙ, был беҙҙең мотлаҡ үтәйәсәк вәғәҙә». -Әл Әнбиәа`: 105- Ул көндө беренсе булып кейендерелгән кеше Ибраһим булды һәм минең өммәттән бер нисә кеше килтереләсәк, уларҙы һул төркөмгә - тамуҡ белгестәренә индерәсәктәр - шунан һуң мин доға ҡылдым: Эй, Рабб, улар барыһы ла минең дуҫтарым, шунан яуап бирҙем: Ысынлап та, улар нимә эшләгәндән һуң һин белмәйһең. Шунан мин тәҡүә ҡол әйткәнсә доға ҡылдым: «Мин улар менән булғанда уларға шаһит булдым, әммә Һин минән киткәс, Һин уларҙы күҙәтеп торҙоң һәм Һин бөтә нәмәгә шаһит». Әгәр ҙә Һин уларҙы йәберләһәң, улар Һинең ҡолдарың. -Әл-Мәғиҙә: 117-118- һуңынан яуап бирҙе: Һин үлгәндән һуң улар һәр ваҡыт мөртәткә сыҡтылар'. Әбү Ғиса был хәҙисте дөрөҫ тип әйткән. Беҙгә [Мөхәммәт бин Басяр] әйтте [Мөхәммәт бин Джәғфәр] беҙгә [Сөйөбә] [Әл Мөғирә бин Ән Нуғмандан] әйтте, күрәһең. Әбү Ғайса әйтте: «Был хәҙис дөрөҫ. [Суфьян Ац Цаури] уны [Әл Мөғирә бин Ән Нуғмандан] риүәйәт иткән, күрәһең. Әбү Ғайса әйтте: «Күрәһең, ул быны мөртәттәр өҫтөнән аңлатҡан».