Penghapusan hukum (Naskh) dari 10 kali menjadi 5 kali penyusuan

وَقَالَتْ عَائِشَةُأُنْزِلَ فِي الْقُرْآنِ عَشْرُ رَضَعَاتٍ مَعْلُومَاتٍ فَنُسِخَ مِنْ ذَلِكَ خَمْسٌ وَصَارَ إِلَى خَمْسِ رَضَعَاتٍ مَعْلُومَاتٍ فَتُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْأَمْرُ عَلَى ذَلِكَحَدَّثَنَا بِذَلِكَ إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ عَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَ بِهَذَا وَبِهَذَا كَانَتْ عَائِشَةُ تُفْتِي وَبَعْضُ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَإِسْحَقَ و قَالَ أَحْمَدُ بِحَدِيثِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تُحَرِّمُ الْمَصَّةُ وَلَا الْمَصَّتَانِ و قَالَ إِنْ ذَهَبَ ذَاهِبٌ إِلَى قَوْلِ عَائِشَةَ فِي خَمْسِ رَضَعَاتٍ فَهُوَ مَذْهَبٌ قَوِيٌّ وَجَبُنَ عَنْهُ أَنْ يَقُولَ فِيهِ شَيْئًا و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ يُحَرِّمُ قَلِيلُ الرَّضَاعِ وَكَثِيرُهُ إِذَا وَصَلَ إِلَى الْجَوْفِ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَمَالِكِ بْنِ أَنَسٍ وَالْأَوْزَاعِيِّ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ وَوَكِيعٍ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ وَيُكْنَى أَبَا مُحَمَّدٍ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ قَدْ اسْتَقْضَاهُ عَلَى الطَّائِفِ وَقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ قَالَ أَدْرَكْتُ ثَلَاثِينَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Оиша гуфт; «Дар Қуръони карим нозил шудааст: «Даҳ бор аз ширдиҳӣ маълум аст ». Пас аз он панҷ маротиба нест карда шуд, ки: "Панҷ ширмакии маълум". Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) вафот карданд ва шумора тағйир наёфт. Ба мо гуфт, ки [Исҳоқ ибни Мӯсо Ал-Ансорӣ] ба мо [Маъон] гуфтааст, [Молик] аз [Абдуллоҳ ибни Абубакр] аз [Амра] аз [Оиша] бо ин ҳадис нақл кардааст. Бар асоси ин ҳадис Оиша ва баъзе аз ҳамсарони Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фатво доданд. Ин ақидаи Шофеӣ ва Исҳоқ низ аст. Дар ҳамин ҳол, ақидаи Аҳмад бар ҳадиси Паёмбар (с) аст, ки мефармояд: "Як ё ду пуф ҳаром нест" Аҳмад низ гуфтааст: Агар касе ба ақидаи Оиша, яъне ба ақидаи панҷ сина пойбанд бошад, пас ин мазҳаби қавӣ аст, ки ҳеҷ кас ба он шубҳа намекунад. Баъзе уламо аз саҳобагони Паёмбар (с) ва баъзеи дигар бар ин назаранд: Агар шир ба меъда расида бошад, кам ё бисёр бинӯшед. Пас, онро манъ кардан мумкин аст. Чунин аст ақидаи Суфён Атс Тсаврӣ, Молик ибни Анас, Ал Аузоӣ, Абдуллоҳ ибни Муборак ва Вакиъ ва инчунин сокинони Куфа. Абдуллоҳ ибни Абу Авалка Абдуллоҳ ибни Убайдиллоҳ ибни Абу Авалка аст, ки ба номи Абу Муҳаммад гузошта шудааст. Абдуллоњ ўро дар Тоиф ќозї карда буд. Ибни Ҷурайҷ гуфт; аз Ибни Абу У ба сухан шуруъ кард; Ман бо сӣ саҳобаи Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам вохӯрдам.