Hadith Representative
Ciri kaum khawarij: membaca al-qur'an tetapi keluar dari islam
Imam Abu Dawud : 4136حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَبَعَثَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلَام إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَّمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةٍ بَيْنَ الْأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ الْمُجَاشِعِيِّ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلَاثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلَابٍ قَالَ فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالْأَنْصَارُ وَقَالَتْ يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ قَالَ فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ نَاتِئُ الْجَبِينِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقٌ قَالَ اتَّقِ اللَّهَ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ مَنْ يُطِيعُ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَلَا تَأْمَنُونِي قَالَ فَسَأَلَ رَجُلٌ قَتْلَهُ أَحْسِبُهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ قَالَ فَمَنَعَهُ قَالَ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا أَوْ فِي عَقِبِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْ الْإِسْلَامِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنْ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الْإِسْلَامِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ قَتَلْتُهُمْ قَتْلَ عَادٍ
Ба мо [Муњаммад ибни Касир] гуфт, ба мо [Суфён] аз [падараш] аз [Ибни Абу Нуъм] аз [Абусаъиди Худрї] ривоят кардааст, ки гуфт: «Алї (р) ба паёмбар (с) тилло фиристод, ки њанўз бо хок олуда буд. Сипас онро ба чаҳор нафар тақсим кард; яъне Ал Акраъ бин Ҳабис Ал Ҳанҷали, Ал Муҷосиъӣ, Уяйна ибни Бадр Ал-Фазарӣ ва Зайд Ал Хайл Ат Таи. сипас ба яке аз мардумон аз қабилаи Набҳон Алқама ибни Улатсаи Омирӣ ва касе аз қабилаи Килоб. Саиди Худрӣ гуфт: Қурайш ва Ансор баъдан хашмгин шуданд ва гуфтанд: Онро ба мардуми Наҷд дод ва моро танҳо гузошт. Гуфт: «Ман дилҳои онҳоро нарм кардам». Саид гуфт: «Пас марде омад, ки чашмони ғарқ, пешонии васеъ, риши дароз ва сари тарошида дошт. Он мард гуфт: Эй Муҳаммад, аз Худо битарс! Гуфт: «Агар ман нофармонӣ кунам, чӣ касе ба Худо итоат мекунад? Оё Худованд маро бовар намекард, ки фарзияти худро ба мардуми рӯи замин бирасонам ва шумо ба ман бовар намекунед? Саъид гуфт: «Пас марде буд, ки барои куштани он мард иҷоза хост ва ман фикр мекунам он шахс Холид ибни Валид аст. Аммо ӯ манъ кард». Саид гуфт: «Чун ин шахс даргузашт, гуфт: «Дарҳақиқат, аз авлоди ин шахс қавме мебароянд, ки Қуръон мехонанд, вале аз гулӯяшон берун намераванд. Аз ислом баромаданд, чунон ки тир аз камон мебарояд. Мусулмононро мекуштанд, вале нисбат ба бутпарастон меҳрубон буданд. Агар онҳоро пайдо кунам, ҳамчунон ки қавми Од – қавми Ҳудро куштанд, онҳоро мекушам.