Hadith Representative
Ciri kaum khawarij: membaca al-qur'an tetapi keluar dari islam
Imam Abu Dawud : 4136حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَبَعَثَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلَام إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَّمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةٍ بَيْنَ الْأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ الْمُجَاشِعِيِّ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلَاثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلَابٍ قَالَ فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالْأَنْصَارُ وَقَالَتْ يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ قَالَ فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ نَاتِئُ الْجَبِينِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقٌ قَالَ اتَّقِ اللَّهَ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ مَنْ يُطِيعُ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَلَا تَأْمَنُونِي قَالَ فَسَأَلَ رَجُلٌ قَتْلَهُ أَحْسِبُهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ قَالَ فَمَنَعَهُ قَالَ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا أَوْ فِي عَقِبِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْ الْإِسْلَامِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنْ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الْإِسْلَامِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ قَتَلْتُهُمْ قَتْلَ عَادٍ
[मुहम्मद बिन कथिर] आमकां सांगलें, [सुफयान] आमकां [ताच्या बापाय कडल्यान] [इब्न अबू नु'म] कडल्यान [अबू सईद अल खुदरी] कडल्यान सांगलें ताणें म्हणलें, ‘अली रदीयल्लाहु अनहून पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम भांगराक धाडलो जो अजूनय धुल्ल घाण आशिल्लो. मागीर ताणें तें चार जाणांक वांटलें; म्हळ्यार अल अकरा’ बिन हबीस अल हंजाली, अल मुजासी’ई, उयेनाह बिन बदर अल फजारी आनी जैद अल खैल अथ था`ई. मागीर बानू नभानांतल्या एका अलकामाह बिन उलातसाह अल ‘अमीरी आनी बानू किलाबांतल्या एका’ कडेन. सईद अल खुद्री म्हणालो, ‘कुरैश आनी अंसारच्या लोकांक मागीर राग आयलो, तांणी म्हणलें, ‘ताणें नजद लोकांच्या फुडाऱ्यांक दिलें आनी आमकां सोडून गेले’. ताणें म्हणलें: ‘हांवें फकत तांचीं काळजां मोव केल्यांत’. सईद म्हणालो, ‘तेन्ना एक मनीस आयलो, ताचे दोळे बुडले, कपल रूंद, खाड लांब आनी तकली टक्कल जाल्ली. त्या मनशान म्हणलें, हे मुहंमद, अल्लाक भिये! ताणें म्हणलें: ‘हांवें अल्लाची आज्ञा मोडल्यार कोण पाळटलो? तुमी म्हाका विस्वास दवरनात जाल्यार अल्लान म्हाका धर्तरेच्या लोकांक विस्वास पावोवपाचो विस्वास दवरूंक ना?’ अशें म्हण्टात. सईद म्हणालो, तेन्ना एका मनशान त्या मनशाक मारपाची परवानगी मागली, आनी म्हाका दिसलें तो खालिद बिन अल वलीद. पूण ताणें ताका बंदी घाली.’ अशें म्हण्टालो. सईद म्हणालो, ‘तो मनीस संवसार सोडून गेलो तेन्ना ताणें म्हणलें: ‘खरेंच ह्या मनशाच्या वंशजांतल्यान एक लोक निर्माण जातले, जे कुराण वाचतले पूण गळ्या भायर वचचे नात. धनुर्धरांतल्यान बाण भायर सरता तशें ते इस्लामांतल्यान भायर सरतले. मुसलमानांक मारून उडयतले पूण मूर्तिपूजकांचेर दयाळू जातले. म्हाका तीं मेळ्ळीं जाल्यार हांव तांकां मारतलों, जशें हांवें अद लोकांक - हुद पैगंबराच्या लोकांक मारले.'