Hari kiamat tiba saat bangsa Romawi menjadi terbanyak

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَنْزِلَ الرُّومُ بِالْأَعْمَاقِ أَوْ بِدَابِقٍ فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ جَيْشٌ مِنْ الْمَدِينَةِ مِنْ خِيَارِ أَهْلِ الْأَرْضِ يَوْمَئِذٍ فَإِذَا تَصَافُّوا قَالَتْ الرُّومُ خَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الَّذِينَ سَبَوْا مِنَّا نُقَاتِلْهُمْ فَيَقُولُ الْمُسْلِمُونَ لَا وَاللَّهِ لَا نُخَلِّي بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ إِخْوَانِنَا فَيُقَاتِلُونَهُمْ فَيَنْهَزِمُ ثُلُثٌ لَا يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ أَبَدًا وَيُقْتَلُ ثُلُثُهُمْ أَفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَ اللَّهِ وَيَفْتَتِحُ الثُّلُثُ لَا يُفْتَنُونَ أَبَدًا فَيَفْتَتِحُونَ قُسْطَنْطِينِيَّةَ فَبَيْنَمَا هُمْ يَقْتَسِمُونَ الْغَنَائِمَ قَدْ عَلَّقُوا سُيُوفَهُمْ بِالزَّيْتُونِ إِذْ صَاحَ فِيهِمْ الشَّيْطَانُ إِنَّ الْمَسِيحَ قَدْ خَلَفَكُمْ فِي أَهْلِيكُمْ فَيَخْرُجُونَ وَذَلِكَ بَاطِلٌ فَإِذَا جَاءُوا الشَّأْمَ خَرَجَ فَبَيْنَمَا هُمْ يُعِدُّونَ لِلْقِتَالِ يُسَوُّونَ الصُّفُوفَ إِذْ أُقِيمَتْ الصَّلَاةُ فَيَنْزِلُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَّهُمْ فَإِذَا رَآهُ عَدُوُّ اللَّهِ ذَابَ كَمَا يَذُوبُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ فَلَوْ تَرَكَهُ لَانْذَابَ حَتَّى يَهْلِكَ وَلَكِنْ يَقْتُلُهُ اللَّهُ بِيَدِهِ فَيُرِيهِمْ دَمَهُ فِي حَرْبَتِهِ

[জুহাইৰ বিন হাৰ্বে] মোক বর্ণনা কৰিছিল [মুআল্লাহ বিন মানহছুৰে] আমাক [চুলাইমান বিন বিলালে] আমাক [চুহাইল] [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [আবু আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: ‘যেতিয়ালৈকে ৰোমানসকলে আ’মাক বা ডাবিক নামৰ ঠাইলৈ নামি নাহে, আৰু এ মদীনাৰ পৰা সেনাবাহিনী ওলাই আহিব তেওঁলোকক লগ কৰিবলৈ। সেই সময়ত পৃথিৱীৰ মানুহৰ ভিতৰত তেওঁলোক শ্ৰেষ্ঠ হ’ব। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে লগ পালে, তেতিয়া ৰোমীয়াসকলে ক’লে: ‘আহক আমি আমাৰ বন্দীসকলৰ লগত যুঁজ দিওঁ!’। মুছলমানসকলে ক’লে, ‘নাই, আল্লাহৰ কচম, আমি তোমাক আমাৰ ভাইসকলৰ লগত যুঁজিবলৈ নিদিওঁ।’ গতিকে তেওঁলোকৰ মাজত যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। তাৰ পিছত তৃতীয় এজনক পৰাজিত কৰা হ’ল, যাৰ বাবে আল্লাহে তেওঁলোকক কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে আৰু তৃতীয় এজনক আল্লাহৰ দৃষ্টিত শ্ৰেষ্ঠ শ্বহীদ হিচাপে হত্যা কৰা হ’ল আৰু তৃতীয় এজনক আল্লাহৰ দ্বাৰা বিজয় দিয়া হ’ল। তেওঁলোকে চিৰদিনৰ বাবে কোনো পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন নহ’ব, তাৰ পিছত তেওঁলোকে কনষ্টেন্টিনোপল জয় কৰিব। আৰু যুদ্ধৰ লুটপাত ভাগ কৰি জলপান গছত তৰোৱাল ওলোমাই থাকোঁতে হঠাতে চয়তানে তেওঁলোকক চিঞৰি ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ লোকসকলৰ মাজত মচীহ আবিৰ্ভাৱ হৈছে,’ তেওঁলোক সিঁচৰতি হৈ গ’ল আৰু সেয়া মিছা বুলি প্ৰমাণিত হ’ল। যেতিয়া তেওঁলোক অৰিয়ালৈ আহিল, তেতিয়া তেওঁ আবিৰ্ভাৱ হ’ল। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে যুদ্ধৰ বাবে সাজু হৈ আছিল আৰু নিজৰ শাৰী পাতি আছিল, তেতিয়া হঠাতে নামাজৰ সময় আহিল আৰু হজৰত ইছা বিন মৰিয়ম ছাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নামি আহি তেওঁলোকক নেতৃত্ব দিলে। আৰু যেতিয়া আল্লাহৰ শত্ৰু দজ্জালে তেওঁক দেখিব, তেতিয়া তেওঁ নিশ্চয় পানীত নিমখ গলি যোৱাৰ দৰে গলিব, তেওঁক অকলে এৰি দিলেও তেওঁ গলি নাশ হ’লহেঁতেন, কিন্তু আল্লাহে বিচাৰিছিল যে তেওঁ তেওঁক নিজৰ হাতেৰে হত্যা কৰি তেওঁলোকৰ বৰশীৰ ডগাত তেওঁৰ তেজ দেখুৱাওক।