Hadith Representative
Abu dzar orang pertama kali mengucapkan salam kepada Rasulullah, beliau menjawab: wa alaikas salam
Imam Bukhari : 3572حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمَّا بَلَغَ أَبَا ذَرٍّ مَبْعَثُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِأَخِيهِ ارْكَبْ إِلَى هَذَا الْوَادِي فَاعْلَمْ لِي عِلْمَ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ يَأْتِيهِ الْخَبَرُ مِنْ السَّمَاءِ وَاسْمَعْ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ ائْتِنِي فَانْطَلَقَ الْأَخُ حَتَّى قَدِمَهُ وَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَبِي ذَرٍّ فَقَالَ لَهُ رَأَيْتُهُ يَأْمُرُ بِمَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ وَكَلَامًا مَا هُوَ بِالشِّعْرِ فَقَالَ مَا شَفَيْتَنِي مِمَّا أَرَدْتُ فَتَزَوَّدَ وَحَمَلَ شَنَّةً لَهُ فِيهَا مَاءٌ حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَأَتَى الْمَسْجِدَ فَالْتَمَسَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يَعْرِفُهُ وَكَرِهَ أَنْ يَسْأَلَ عَنْهُ حَتَّى أَدْرَكَهُ بَعْضُ اللَّيْلِ فَاضْطَجَعَ فَرَآهُ عَلِيٌّ فَعَرَفَ أَنَّهُ غَرِيبٌ فَلَمَّا رَآهُ تَبِعَهُ فَلَمْ يَسْأَلْ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ احْتَمَلَ قِرْبَتَهُ وَزَادَهُ إِلَى الْمَسْجِدِ وَظَلَّ ذَلِكَ الْيَوْمَ وَلَا يَرَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَمْسَى فَعَادَ إِلَى مَضْجَعِهِ فَمَرَّ بِهِ عَلِيٌّ فَقَالَ أَمَا نَالَ لِلرَّجُلِ أَنْ يَعْلَمَ مَنْزِلَهُ فَأَقَامَهُ فَذَهَبَ بِهِ مَعَهُ لَا يَسْأَلُ وَاحِدٌ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ الثَّالِثِ فَعَادَ عَلِيٌّ عَلَى مِثْلِ ذَلِكَ فَأَقَامَ مَعَهُ ثُمَّ قَالَ أَلَا تُحَدِّثُنِي مَا الَّذِي أَقْدَمَكَ قَالَ إِنْ أَعْطَيْتَنِي عَهْدًا وَمِيثَاقًا لَتُرْشِدَنِّي فَعَلْتُ فَفَعَلَ فَأَخْبَرَهُ قَالَ فَإِنَّهُ حَقٌّ وَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَصْبَحْتَ فَاتْبَعْنِي فَإِنِّي إِنْ رَأَيْتُ شَيْئًا أَخَافُ عَلَيْكَ قُمْتُ كَأَنِّي أُرِيقُ الْمَاءَ فَإِنْ مَضَيْتُ فَاتْبَعْنِي حَتَّى تَدْخُلَ مَدْخَلِي فَفَعَلَ فَانْطَلَقَ يَقْفُوهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَخَلَ مَعَهُ فَسَمِعَ مِنْ قَوْلِهِ وَأَسْلَمَ مَكَانَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ارْجِعْ إِلَى قَوْمِكَ فَأَخْبِرْهُمْ حَتَّى يَأْتِيَكَ أَمْرِي قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَصْرُخَنَّ بِهَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ ثُمَّ قَامَ الْقَوْمُ فَضَرَبُوهُ حَتَّى أَضْجَعُوهُ وَأَتَى الْعَبَّاسُ فَأَكَبَّ عَلَيْهِ قَالَ وَيْلَكُمْ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ مِنْ غِفَارٍ وَأَنَّ طَرِيقَ تِجَارِكُمْ إِلَى الشَّأْمِ فَأَنْقَذَهُ مِنْهُمْ ثُمَّ عَادَ مِنْ الْغَدِ لِمِثْلِهَا فَضَرَبُوهُ وَثَارُوا إِلَيْهِ فَأَكَبَّ الْعَبَّاسُ عَلَيْهِ
Миңә әйтте [Ғәмру бин Ғаббас] беҙгә [Ғабдуррахман бин Мәһди] беҙгә [Әл Мусанна] [Әбү Хәмзә] [Ибн Ғаббастан] радлиаллаһу әнһүмә әйтте; Пәйғәмбәребеҙҙең пәйғәмбәр итеп тәғәйенләнеүе тураһында хәбәр Әбү Дзарға барып еткәс, ул ағаһына; 'Һин үҙәнгә бар -Мәккә-, һәм миңә был кеше тураһында һөйлә, ул үҙен Пәйғәмбәр тип иҫәпләй һәм уға күктән хәбәр килде тип раҫлай, уның нимә әйткәнен тыңла, шунан миңә ҡайт'. Шулай итеп, ағаһы Мәккәгә барып еткәнсе юлға сыға һәм һүҙ барған кешенең – пәйғәмбәрҙең – әйткәндәрен тыңлай, шунан Әбү Зәрргә ҡайта һәм әйтә; — Мин уның шиғриәт булмаған тәртип һәм телмәрҙең затлылығына саҡырыуын күрҙем. Әбү Зәрр тигән; — Һин мин эҙләгәнде ҡәнәғәтләндерә алманың. Шулай итеп, Әбү Дзар үҙенең кәрәк-яраҡтарын йыйып, Мәккәгә килеп еткәнсе һыу тултырылған сумканы - күндән эшләнгән - йөрөтә. Ул Ҙур мәсеткә инеп, Пәйғәмбәребеҙҙе белмәһә лә, саллаллаһу ғәләйһис-сәләм эҙләй, шулай уҡ төн уртаһына тиклем уның тураһында һорашырға яратмай. Ниһайәт, ул ята, Ғәли радиаллаһу әнһү уны күреп ҡала һәм уның сит ил кешеһе икәнен белә. Ғәлиҙе күргәс, уның артынан эйәрҙе, әммә икеһе лә таңға тиклем бер нәмә тураһында ла һорашманы. Һуңынан һыу ҡапсығын, ризығын алып мәсеткә алып китә һәм көнө буйы шунда була, әммә кискә тиклем пәйғәмбәребеҙҙе күрмәй. Шунан ул түшәгенә ҡайтты, Ғәли уның алдынан үтеп китте һәм әйтте; — ҡайҙа йәшәгәнен белһә, кеше нимәгә эйә булыр ине? Шулай итеп, Ғәли уның янында ҡалыуын һорай һәм һуңынан икеһе лә китә, әммә икеһе лә бер-береһенән бер нәмә тураһында ла һорашмай. Өсөнсө көнгә тиклем Ғәли элеккесә ҡабатланы һәм уның менән ҡалырға һораны һуңынан әйтте; — Һеҙ миңә килгәнегеҙҙең маҡсатын әйтерһегеҙме? Әбү Зәрр тигән; — Әгәр ҙә һеҙ миңә күрһәтмәләр бирергә вәғәҙә бирһәгеҙ һәм килешһәгеҙ, мин һеҙгә килгәнемдең маҡсатын әйтәм. Шулай итеп, Ғәли риза була һәм Әбү Зәрргә әйтә: Ғәли әйтте; — Ысынлап та, был хәҡиҡәт, ул, ысынлап та, Аллаһтың Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм. Иртәгә иртәнсәк минең менән кил, шунан һине борсоған берәй нәмә күрһәм, һыу ҡойған кеүек уянырмын, әгәр ашыҡһам, һин мин ингән урынға ингәнсе минең артымдан эйәр». Шулай итеп, Әбү Дзар шулай эшләгән. Ул Ғәли артынан юлға сыға, тик Ғәли пәйғәмбәребеҙҙе ҡаршы алырға инә һәм Әбү Зәрр ҙә инә. Шуға ла уның һүҙҙәрен ишетеп, вазифаһынан баш тарта. Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм уға: «Халҡыңа ҡайт һәм һиңә әмерем килгәнсе, уларға хәбәр еткер», — тигән. Шулай итеп, Әбү Дзар әйтте; — Йәнем ҡулында булғанға ант итәм, ысынлап та, был тәүхид хөкөмөн уларға — Мөшрикиндәргә — асыҡтан-асыҡ иғлан итәсәкмен. Шулай итеп, ул сығып, Оло мәсеткә килеп, ҡаты тауыш менән ҡысҡырҙы; «Асыһаду ән ляә иләһә илләллаһ үә анна Мөхәммдәр рәсүлүләһ». Шунда уҡ Мөшрикиндар шаҡ ҡата һәм Әбү Дзарҙы йығылғансы туҡмай. Шул саҡ Әл-Ғаббас килеп, уны күтәреп алды ла әйтте; — Һин бәләгә тарығанһың. Һеҙ белмәйһегеҙме, был кеше Ғифәр ырыуынан, һеҙҙең Сүриәгә сауҙа юлы аша үтмәйме?'. Шулай итеп, Ғәббәс уларҙы дауалауҙан Әбү Дзарға ярҙам итә. Иртәгәһенә Әбү Дзар үҙенең ҡыйыулығын шулай ҡабатлай һәм улар Әбү Дзарҙы тағы ла йәберләй, ул йығылып төшкәнсе, Ғәббәс уға ярҙам итергә ҡайтҡансы.