Doa nabi meminta hujan: ALLAHUMMA HAWAALAINAA WA LAA 'ALAINAA

Imam Bukhari : 881

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرٍو الْأَوْزَاعِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَأَصَابَتْ النَّاسَ سَنَةٌ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطُبُ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ قَامَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْمَالُ وَجَاعَ الْعِيَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ وَمَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا وَضَعَهَا حَتَّى ثَارَ السَّحَابُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ ثُمَّ لَمْ يَنْزِلْ عَنْ مِنْبَرِهِ حَتَّى رَأَيْتُ الْمَطَرَ يَتَحَادَرُ عَلَى لِحْيَتِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمُطِرْنَا يَوْمَنَا ذَلِكَ وَمِنْ الْغَدِ وَبَعْدَ الْغَدِ وَالَّذِي يَلِيهِ حَتَّى الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى وَقَامَ ذَلِكَ الْأَعْرَابِيُّ أَوْ قَالَ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَ الْبِنَاءُ وَغَرِقَ الْمَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا فَمَا يُشِيرُ بِيَدِهِ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنْ السَّحَابِ إِلَّا انْفَرَجَتْ وَصَارَتْ الْمَدِينَةُ مِثْلَ الْجَوْبَةِ وَسَالَ الْوَادِي قَنَاةُ شَهْرًا وَلَمْ يَجِئْ أَحَدٌ مِنْ نَاحِيَةٍ إِلَّا حَدَّثَ بِالْجَوْدِ

আমাক কোৱা হৈছে [ইব্ৰাহিম বিন আল মুণ্ডজিৰে] কৈছে, আমাক কোৱা হৈছে [আল ৱালিদ বিন মুছলিম] কৈছে, আমাক কোৱা হৈছে [আবু আমৰু আল আউজাই] কৈছে, মোক কোৱা হৈছে [ইছাক বিন আব্দুল্লাহ বিন আবু থালহা] [আনাছ বিন মালিক]ৰ পৰা কৈছে, ‘নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছল্লামৰ সময়ত মানুহ আছিল দুৰ্ভিক্ষৰ দ্বাৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত। যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে শুকুৰবাৰে ধৰ্মধ্বনি দি আছিল, তেতিয়া হঠাতে এজন বেদুইন আৰব থিয় হৈ ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, সম্পত্তি ধ্বংস হৈছে আৰু দুৰ্ভিক্ষ হৈছে, গতিকে আমাৰ বাবে আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰক’। তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰাৰ্থনাত দুয়োখন হাতৰ তলুৱা ওপৰলৈ তুলিলে আৰু সেই সময়ত আমি আকাশত অলপো ডাৱৰ দেখা নাপালোঁ। কিন্তু যিজনৰ হাতত মোৰ প্ৰাণ আছে, তেওঁ হাত নমাই নিদিয়ে যেতিয়ালৈকে ডাৱৰবোৰ পাহাৰৰ দৰে উৰি নাহে। আৰু তেওঁ এতিয়াও মঞ্চৰ পৰা নামি অহা নাছিল যেতিয়ালৈকে অৱশেষত মই তেওঁৰ দাড়িত বৰষুণ নামি অহা দেখা নাপালোঁ, ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম। গতিকে সেইদিনা, পিছদিনা আৰু তাৰ পিছদিনা আমি পিছৰ দিনবোৰত পিছৰ শুকুৰবাৰলৈকে বৰষুণ দি থাকিলোঁ। পিছৰ শুকুৰবাৰেহে বেদুইন আৰব বা আন এজন ব্যক্তিয়ে থিয় হৈ ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, বহু অট্টালিকা ভাঙি গৈছে, সম্পত্তি ডুব গৈছে আৰু ধুই গৈছে, গতিকে আমাৰ বাবে আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰক’। তাৰ পিছত তেওঁ হাতৰ তলুৱা ওপৰলৈ তুলি প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ‘আল্লাহ হাৱালাইনা ৱা লা আলাইনা -হে আল্লাহ, আমাৰ চাৰিওফালে বৰষুণ পঠাওক আৰু আমাৰ ক্ষতি নকৰিবা-’। আনকি হাতেৰে ডাৱৰবোৰলৈ ইংগিত দিয়াৰ আগতেই ডাৱৰবোৰ নিমিষতে নোহোৱা হৈ গ’ল। সেই সময়ত মদিনা চহৰখন হ্ৰদ আৰু পানীৰ নৈৰ দৰে হৈ পৰিল, মদিনাও এমাহলৈকে সূৰ্য্যৰ পোহৰ নাপালে। আৰু প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ কথা কোৱাৰ বাহিৰে নগৰৰ চুকে-কোণে কোনেও নাহিল।'