Kabarkan kepadaku suatu amal yang akan memasukkan aku kedalam surga

Imam Ahmad : 25902

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ عَمْرِو بْنِ حَسَّانَ يَعْنِي الْمَسْلِيَّ قَالَ حَدَّثَنِي الْمُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْيَشْكُرِيُّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ دَخَلْتُ مَسْجِدَ الْكُوفَةِ أَوَّلَ مَا بُنِيَ مَسْجِدُهَا وَهُوَ فِي أَصْحَابِ التَّمْرِ يَوْمَئِذٍ وَجُدُرُهُ مِنْ سِهْلَةٍ فَإِذَا رَجُلٌ يُحَدِّثُ النَّاسَ قَالَ بَلَغَنِي حَجَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَّةُ الْوَدَاعِ قَالَ فَاسْتَتْبَعْتُ رَاحِلَةً مِنْ إِبِلِي ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى جَلَسْتُ لَهُ فِي طَرِيقِ عَرَفَةَ أَوْ وَقَفْتُ لَهُ فِي طَرِيقِ عَرَفَةَ قَالَ فَإِذَا رَكْبٌ عَرَفْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِمْ بِالصِّفَةِ فَقَالَ رَجُلٌ أَمَامَهُ خَلِّ عَنْ طَرِيقِ الرِّكَابِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْحَهُ دَعْهُ فَأَرِبَ مَا لَهُ فَدَنَوْتُ مِنْهُ حَتَّى اخْتَلَفَتْ رَأْسُ النَّاقَتَيْنِ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دُلَّنِي عَلَى عَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ وَيُنَجِّينِي مِنْ النَّارِ قَالَ بَخٍ بَخٍ لَئِنْ كُنْتَ قَصَّرْتَ فِي الْخُطْبَةِ لَقَدْ أَبْلَغْتَ فِي الْمَسْأَلَةِ اتَّقِ اللَّهَ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤَدِّي الزَّكَاةَ وَتَحُجُّ الْبَيْتَ وَتَصُومُ رَمَضَانَ خَلِّ عَنْ طَرِيقِ الرِّكَابِ قَالَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ يُونُسَ يَعْنِي ابْنَ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ نَحْوَهُ

[واقعي] اسان کي [عمرو بن حسن] - يعني المصلي - کان بيان ڪيو آهي، هن چيو آهي؛ [المغيره بن عبدالله اليسڪوري] مون کي [پنهنجي پيءُ] کان بيان ڪيو آهي، جنهن چيو آهي ته: 'مان ڪوفه جي مسجد ۾ داخل ٿيس جڏهن اها پهرين تعمير ڪئي وئي هئي، جڏهن ته ان وقت ان کي کجور وڪڻندڙ استعمال ڪندا هئا، ۽ ان جون ڀتيون ريتي جون ٺهيل هيون جيڪي آساني سان ٽٽي پونديون هيون. اوچتو اتي هڪ ماڻهو آيو جنهن ماڻهن کي هڪ حديث بيان ڪئي، ان ماڻهو چيو: 'مون کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي حج جي خبر پهتي آهي، جيڪو الوداعي حج آهي'. پوءِ مان پنهنجي اٺ تي سندس پٺيان ويس، پوءِ مان ٻاهر نڪتس جيستائين آخرڪار عرفات جي رستي تي ويٺس، يا مان عرفات جي رستي تي بيهي رهيس. عبدالله چيو ته: 'پوءِ هڪ ٽولي ظاهر ٿي، ۽ مون کي خبر پئي ته ان ٽولي ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم آهن. پوءِ هڪ ماڻهو جيڪو سندس اڳيان هو چيو؛' "ڊرائيور جي رستي کان هٽي وڃ،" رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ "تو تي افسوس! هن کي ڇڏي ڏيو". پوءِ مون ويجهو آواز ڏنو جيستائين ٻئي اٺ - منهنجو ۽ سندس - پنهنجن مٿن کي هٿ لڳايو." عبدالله چيو؛ "پوءِ مون چيو؛ 'يا الله جا رسول، مون کي اهڙا عمل ڏيکاريو جيڪي مون کي جنت ۾ داخل ڪري سگهن ۽ مون کي دوزخ کان بچائي سگهن'. پاڻ جواب ڏنو؛ 'چڱو، سٺو، جيڪڏهن توهان پنهنجي خطبي ۾ مختصر هجو ها - نماز - ته توهان اهو حاصل ڪيو هوندو جيڪو توهان چاهيو هو. الله کان ڊڄو ۽ الله سان شريڪ نه ڪريو، نماز پڙهو، زڪوات ڏيو، بيت الحرام جو حج ڪريو، ۽ رمضان جي مهيني ۾ روزا رکو. هاڻي ڊرائيور جي رستي کان هٽي وڃو'. عبدالله چيو؛ 'اسان کي [واقعي] [يونس] - يعني ابن ابو اسحاق - کان ٻڌايو آهي، هن چيو؛ مون [مغيره بن عبدالله] کان [پنهنجي پيءُ] کان اهڙي طرح ٻڌو آهي'.