Imam Ahmad : 24974
حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا مُطَرِّفٌ عَنِ الشَّعْبِيِّ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَبِيتُ جُنُبًا فَيَأْتِيهِ بِلَالٌ فَيُؤْذِنُهُ بِالصَّلَاةِ فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ فَأَنْظُرُ إِلَى تَحَادُرِ الْمَاءِ فِي شَعْرِهِ وَجِلْدِهِ ثُمَّ يَخْرُجُ فَأَسْمَعُ صَوْتَهُ فِي صَلَاةِ الْفَجْرِ ثُمَّ يَظَلُّ صَائِمًا
Esan zigun [Asbath bin Muhammad] esan zuen; esan digu [Mutharif] [Asysya'bi] [Masruq] [Aisyah]-tik esan du; 'Gauez Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam junub egoeran zegoen. Orduan Bilal etorri zen eta otoitzerako deia egin zuen. Jaiki eta dutxa bat hartu zuen eta oraindik ilean eta azalean ura erortzen zitzaiola ikusi nuen. Orduan atera zen eta bere ahotsa entzun nuen goizeko otoitzean, gero barau egin zuen».