Imam Ahmad : 24974

حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا مُطَرِّفٌ عَنِ الشَّعْبِيِّ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَبِيتُ جُنُبًا فَيَأْتِيهِ بِلَالٌ فَيُؤْذِنُهُ بِالصَّلَاةِ فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ فَأَنْظُرُ إِلَى تَحَادُرِ الْمَاءِ فِي شَعْرِهِ وَجِلْدِهِ ثُمَّ يَخْرُجُ فَأَسْمَعُ صَوْتَهُ فِي صَلَاةِ الْفَجْرِ ثُمَّ يَظَلُّ صَائِمًا

اسان کي [اصبث بن محمد] ٻڌايو ته، اسان کي [مظهرف] عيسيبي عن مسروق عن عيسيه عن چيو ته: رات جو رسول الله صلي الله عليه وسلم جنب جي حالت ۾ هئا، پوءِ بلال آيو ۽ نماز لاءِ اذان ڏني، هو اٿيو ۽ غسل ڪيو، مون ڏٺو ته اڃا تائين سندس وارن ۽ چمڙي تي پاڻي ڪرندو هو. پوءِ هو ٻاهر آيو ۽ مون صبح جي نماز دوران سندس آواز ٻڌو، ان کان پوءِ هن روزو رکيو.