Imam Ahmad : 24115
حَدَّثَنَا قُرَّانُ بْنُ تَمَّامٍ عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ مَخْلَدِ بْنِ خُفَافٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْغَلَّةَ بِالضَّمَانِ سَمِعْتُ مِنْ قُرَّانَ بْنِ تَمَّامٍ فِي سَنَةِ إِحْدَى وَثَمَانِينَ وَمِائَةٍ وَكَانَ ابْنُ الْمُبَارَكِ بَاقِيًا وَفِيهَا مَاتَ ابْنُ الْمُبَارَكِ
Esan digute [Qurron bin Tammam] [Ibn Abi Dzi'b] [Makhlad bin Khufaf] [Urwah] [Aisyah]-tik [Aisyah]-tik; Sallallaahu'alaihiwasallam Profetak zehazten zuen peoiak bermeak izan behar dituela. Ehun eta laurogeita bat urtean Qurron bin Tammam-i entzun nion eta garai hartan Ibnu Mubarok bizirik zegoen oraindik eta urte hartan Ibnu Mubarok hil zen.