Imam Ahmad : 23154
حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَمَرَهُمْ بِمَا يُطِيقُونَ مِنْ الْعَمَلِ يَقُولُونَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لَسْنَا كَهَيْئَتِكَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ غَفَرَ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ قَالَتْ فَيَغْضَبُ حَتَّى يُعْرَفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ
Esan digute [Ibn Numair] [Hisyam] [bere aita] [Aisha]tik [Aisha] Allahren Mezulariak (bakea eta bedeinkapena izan dadila bere gain) beren gaitasunen arabera zerbait egiteko agindu ziela, esan zuten; "O Allahren mezularia, ez gara zu bezalakoak, Allah Azzawajallak zure iraganeko eta etorkizuneko bekatuak barkatu ditu". -Aisyah- Esan zuen; 'Beraz, haserre zegoen aurpegian agertu arte'.