Imam Ahmad : 23154

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَمَرَهُمْ بِمَا يُطِيقُونَ مِنْ الْعَمَلِ يَقُولُونَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لَسْنَا كَهَيْئَتِكَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ غَفَرَ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ قَالَتْ فَيَغْضَبُ حَتَّى يُعْرَفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ

Ibinalita sa amin [Ibnu Numair] mula kay [Hisyam] mula sa [kanyang ama] mula kay [Aisha] na ang Sugo ng Allah (s.a.w.) nang utusan niya silang gumawa ng isang bagay ayon sa kanilang kakayahan, ay nagsabi sila; "O Sugo ng Allah, katotohanang hindi kami katulad mo, katotohanang pinatawad na ng Allah (s.a.w.) ang iyong mga kasalanan noon at ngayon." Sinabi ni (Aisyah); "Kaya't nagalit siya hanggang sa makita ito sa kanyang mukha."