Al Ahad

Imam Ahmad : 21874

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ خَرَجَ بُرَيْدَةُ عِشَاءً فَلَقِيَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَأَدْخَلَهُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا صَوْتُ رَجُلٍ يَقْرَأُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تُرَاهُ مُرَائِيًا فَأَسْكَتَ بُرَيْدَةُ فَإِذَا رَجُلٌ يَدْعُو فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنِّي أَشْهَدُ أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَقَدْ سَأَلَ اللَّهَ بِاسْمِهِ الْأَعْظَمِ الَّذِي إِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَى وَإِذَا دُعِيَ بِهِ أَجَابَ قَالَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ الْقَابِلَةِ خَرَجَ بُرَيْدَةُ عِشَاءً فَلَقِيَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَأَدْخَلَهُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا صَوْتُ الرَّجُلِ يَقْرَأُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَقُولُهُ مُرَاءٍ فَقَالَ بُرَيْدَةُ أَتَقُولُهُ مُرَاءٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا بَلْ مُؤْمِنٌ مُنِيبٌ لَا بَلْ مُؤْمِنٌ مُنِيبٌ فَإِذَا الْأَشْعَرِيُّ يَقْرَأُ بِصَوْتٍ لَهُ فِي جَانِبِ الْمَسْجِدِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الْأَشْعَرِيَّ أَوْ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ أُعْطِيَ مِزْمَارًا مِنْ مَزَامِيرِ دَاوُدَ فَقُلْتُ أَلَا أُخْبِرُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ بَلَى فَأَخْبِرْهُ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَنْتَ لِي صَدِيقٌ أَخْبَرْتَنِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِحَدِيثٍ

Беҙгә [Ғосман бин Ғүмәр] һөйләгәнсә, [Мәлик] [Ибн Бурайҙа] [атаһынан] былай тигән: Бурайҙа бер төндә тышҡа сыҡҡан һәм Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһуғәләйһиссәләм уның янынан үтеп киткән, ул уның ҡулынан тотоп, мәсеткә алып инделәр, ҡапыл кемдер Ҡоран тауышы ишетелде. Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм әйтте: Ул быны рия` арҡаһында эшләй кеүек. Тауыш Бөрәйҙәне тын ҡалдырҙы ла, шунан кемдер доға ҡылды: Йә Аллаһ! Мин Һинән һорайым, шаһитлыҡ итәм: Һин – Аллаһ һәм Һинән башҡа Илаһ юҡ, Һин – берҙән-бер һәм берҙән-бер, тыуҙырмаған, тыумаған һәм Уның өсөн тиңдәше булмаған. Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм әйткән: «Мөхәммәттең йәне Ҡулында булған Зат менән ант итәм, ул Аллаһтан иң данлы исемен һораны, әгәр ҙә уның менән һораһаң, Ул мотлаҡ бирәсәк, әгәр ҙә уның менән һораһаң, мотлаҡ биреләсәк». Икенсе төндә Бурәйҙә сығып киткәс, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһуғәләйһиссәләм уның янынан үтте, ул уның ҡулынан тотоп, шунан мәсеткә алып инде, ҡапыл кемдеңдер Ҡөрьән уҡыған тауышы ишетелде. Пәйғәмбәребеҙ: «Һеҙ рия эшләйем, тиһегеҙме?» Бурайҙа: «Һин рия` эшләйем тинеңме, эй, Аллаһ Рәсүле? Рәсүлуллаһ Саллаллаһу ғәләйһиүәссәләм: «Юҡ, әммә ул тәүбә иткән мөьмин, юҡ, әммә ул тәүбә иткән мөьмин», — тигән. Баҡтиһәң, ул мәсет мөйөшөндә Ҡөрьән уҡып ултырған Әл Асығари булып сыҡты, шунан һуң Рәсүлуллаһ Саллаллаһу ғәләйһиссәләм: «Әл Асығәригә – йәки Ғабдулла бин Ҡайсҡа – Дауыттың күп флейталарының береһен бирҙеләр», — тигән. Мин әйттем: Уға әйтә аламмы? Рәсүлуллаһ: «Эйе, уға әйт», — тигән. Шунан уға әйттем. Әл Асығари: Һин минең дуҫым, һин миңә пәйғәмбәребеҙҙән бер хәҙис әйттең, саллаллааһүғәләйһиүәсләм.