Waroqoh bin Naufal menulis Kitab Injil dalam Bahasa Ibrani dengan izin Allah

इमाम बुखारी : 6467

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ح و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّهَا قَالَتْأَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّادِقَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ فَكَانَ يَأْتِي حِرَاءً فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ وَهُوَ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَتُزَوِّدُهُ لِمِثْلِهَا حَتَّى فَجِئَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فِيهِ فَقَالَ اقْرَأْ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ{ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ }حَتَّى بَلَغَ{ عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ }فَرَجَعَ بِهَا تَرْجُفُ بَوَادِرُهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ فَقَالَ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ يَا خَدِيجَةُ مَا لِي وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ وَقَالَ قَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي فَقَالَتْ لَهُ كَلَّا أَبْشِرْ فَوَاللَّهِ لَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَصْدُقُ الْحَدِيثَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ ثُمَّ انْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى بْنِ قُصَيٍّ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ خَدِيجَةَ أَخُو أَبِيهَا وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعَرَبِيَّ فَيَكْتُبُ بِالْعَرَبِيَّةِ مِنْ الْإِنْجِيلِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ أَيْ ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنْ ابْنِ أَخِيكَ فَقَالَ وَرَقَةُ ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا رَأَى فَقَالَ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَى مُوسَى يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا أَكُونُ حَيًّا حِينَ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ فَقَالَ وَرَقَةُ نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْيُ فَتْرَةً حَتَّى حَزِنَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا بَلَغَنَا حُزْنًا غَدَا مِنْهُ مِرَارًا كَيْ يَتَرَدَّى مِنْ رُءُوسِ شَوَاهِقِ الْجِبَالِ فَكُلَّمَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ لِكَيْ يُلْقِيَ مِنْهُ نَفْسَهُ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا فَيَسْكُنُ لِذَلِكَ جَأْشُهُ وَتَقِرُّ نَفْسُهُ فَيَرْجِعُ فَإِذَا طَالَتْ عَلَيْهِ فَتْرَةُ الْوَحْيِ غَدَا لِمِثْلِ ذَلِكَ فَإِذَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ{ فَالِقُ الْإِصْبَاحِ }ضَوْءُ الشَّمْسِ بِالنَّهَارِ وَضَوْءُ الْقَمَرِ بِاللَّيْلِ

हे आम्हाला [यह्या बिन बुकैर] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अल-लायथ] यांच्याकडून, [उकैल] यांच्याकडून, इब्न शिहाब यांच्याकडून – दुसऱ्या प्रेषण साखळीद्वारे – सांगितले, आणि मला हे ['अब्दुल्ला बिन मुहम्मद] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला ['अब्दुर्रज़ाक] यांच्याकडून, ज्यांनी आम्हाला [मअमार] यांच्याकडून सांगितले, [अज़-जुहरी] म्हणाले: मला [उरवा] यांनी [आयशा] (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो) यांच्याकडून सांगितले की: पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे उतरलेले पहिले वचन झोपेत चांगल्या स्वप्नाच्या रूपात होते; त्यांनी जे काहीही स्वप्न पाहिले, ते सर्व पहाटेप्रमाणेच त्यांच्यासमोर येत असे, आणि तो नेहमी हिरा गुहेत एकांतवास करायचा, म्हणजे काही रात्री उपासना करायचा, आणि त्यासाठी तो पुरवठा घेऊन जायचा, नंतर खदीजाकडे परत यायचा, जिथे ती त्या गरजांसाठी त्याला पुरवठा पुरवायची, आणि अखेरीस तो हिरा गुहेत असताना सत्याने चकित झाला; एक देवदूत त्याच्याकडे आला आणि म्हणाला; 'वाचा! ' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला सांगितले; 'मग मी उत्तर दिले; "मी वाचू शकत नाही!"' ' मग त्याने मला मिठी मारली आणि मला जोपर्यंत मी दमलो तोपर्यंत दाबून धरले. मग त्याने मला सोडले आणि म्हणाले; 'वाच!' मी उत्तर दिले; 'मला वाचता येत नाही!' त्याने मला पुन्हा मिठी मारली आणि दुसऱ्यांदा मला जोपर्यंत मी दमलो तोपर्यंत दाबून धरले, मग मला सोडले आणि म्हणाले; 'वाच! ' मी उत्तर दिले; 'मला वाचता येत नाही.' मग त्याने मला मिठी मारली आणि तिसऱ्यांदा झाकले, जोपर्यंत मी थकून गेलो, मग पुन्हा मला सोडले आणि म्हणाले; 'IQRO' BISMI ROBBIKAL LADZII KHOLAQO ते 'ALLAMAL INSAANA MAA LAM YA'LAM' या आयतापर्यंत,' मग तो थरथरत परत आला, जोपर्यंत तो खदीजाला भेटला आणि म्हणाला; 'मला झाका, मला झाका!' म्हणून त्याच्या कुटुंबाने त्याला घाबरणे कमी होईपर्यंत झाकले, मग त्याने म्हटले: 'अरे खदीजा, माझ्याशी काय झाले?' त्याने तिला ती घटना सांगितली आणि म्हणाला: 'मला माझ्याबद्दल भीती वाटते.' मग खदीजाने उत्तर दिले: 'अजिबात नाही, आनंदित राहा, अल्लाहच्या शपथाने, अल्लाह तुला कधीच अपमानित करणार नाही, कारण तू कौटुंबिक नाती जपतोस, सत्य बोलतोस, संकटात मदत करतोस, पाहुण्यांचे स्वागत करतोस आणि सत्याचे रक्षण करतोस!' ' म्हणून खादीजा त्याच्यासोबत वराका इब्न नुफैल इब्न असद इब्न अब्दुल उज्जा इब्न कुश्शाय यांना भेटायला गेली, जो तिच्या काकांचा मुलगा किंवा तिच्या वडिलांचा भाऊ होता; तो इस्लामपूर्व काळात ख्रिश्चन होता आणि अरबी धर्मग्रंथ लिहायला आवडायचे; त्याने अल्लाहच्या इच्छेनुसार अरबी सुसमाचार लिहिला, आणि तो एक वृद्ध, अंध माणूस होता. मग खदीजाने त्याला म्हटले, 'अरे माझ्या काकांचा मुलानो, तुझ्या चुलत भावाने काय सांगायचे ते ऐक!' वराकाने विचारले, 'अरे माझ्या भावाच्या मुला, तू काय पाहिलेस?' ' त्यानंतर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी जे पाहिले ते वर्णन केले, आणि वराकाने लगेचच म्हटले: 'हा तोच खुलासा आहे जो मूसा (अलैहि सल्लम) यांच्याकडे अवतरित झाला होता. काश मी अजूनही बळकट आणि जिवंत असतो जेव्हा तुझे लोक तुला घराबाहेर काढतील!' 'माझे लोक मला घराबाहेर काढतील?' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी विचारले. वराकाहने उत्तर दिले: 'होय, तू जे आणतोस ते कोणीही विरोध न होता आणत नाही. जर मी तुझ्या काळात जिवंत राहिलो असतो, तर मी नक्कीच माझ्या सर्व सामर्थ्याने तुझा बचाव केला असतो.' काही काळानंतर वराकाहचा मृत्यू झाला आणि काही काळासाठी wahy थांबले, ज्यामुळे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) खूप दु:खी झाले. आमच्यापर्यंत पोहोचलेल्या अहवालांनुसार, त्याला इतका दुःख झाला की त्याने अनेकदा पर्वताच्या शिखरावरून उडी मारून आत्महत्या करण्याचा विचार केला; प्रत्येक वेळी तो उडी मारण्यासाठी शिखरावर चढला, तेव्हा जिब्रिल प्रकट होऊन म्हणायचा: 'हे मुहम्मद, खरोखरच तुम्ही अल्लाहचे प्रेषित आहात!' या सल्ल्याने त्याच्या हृदयाला दिलासा मिळाला आणि आत्म्याला शांती लाभली, आणि तो घरी परतला. तथापि, जेव्हा जेव्हा वचनप्रकाशनाचा कालावधी लांबत असे, तेव्हा त्यांची आत्मा पुन्हा एकदा खचून जायची, आणि प्रत्येक वेळी ते स्वतःचा जीव घेण्यासाठी पर्वतावर चढत असताना, जिब्राईल प्रकट होऊन त्यांना तसंच सान्त्वना देत असे. इब्न अब्बास यांनी 'फालिकुल इश्बाह' या आयताचा अर्थ सांगताना स्पष्ट केले की, दिवसा सूर्यप्रकाश आणि रात्री चंद्रप्रकाश यांचा उल्लेख केला आहे.