Imam Ahmad : 13558
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ قَالَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَوْمَ أُحُدٍ وَهُوَ يَسْلِتُ الدِّمَاءَ عَنْ وَجْهِهِ كَيْفَ يُفْلِحُ قَوْمٌ شَجُّوا وَجْهَ نَبِيِّهِمْ وَكَسَرُوا رَبَاعِيَتَهُ وَهُوَ يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لَيْسَ لَكَ مِنْ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ }
Esan digu ['Affan] Esan digu [Hammad] esan; [Tsabit]-ek jakinarazi digu [Anas] Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Uhudeko guduan aurpegitik odola garbitzen ari zela esan zuen: 'Zein zortea izango lukeen herri batek, profetaren aurpegia zaurituko lukete eta erdiko hortzak hautsiko lituzkete' otoitz egin zion Allah Azza wa Jallari. Orduan Allah Azzawajalla-k bertsoa agerian utzi zuen: Ez duzu haien aferetan batere sartuko edo Ala-k damua onartuko du, edo gaizkileak direlako zigortuko ditu.