Imam Ahmad : 13364
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّاسَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْمَالُ وَأَقْحَطْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاسْتَسْقِ لَنَا فَقَامَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَاسْتَسْقَى وَصَفَ حَمَّادٌ وَبَسَطَ يَدَيْهِ حِيَالَ صَدْرِهِ وَبَطْنُ كَفَّيْهِ مِمَّا يَلِي الْأَرْضَ وَمَا فِي السَّمَاءِ قَزَعَةٌ فَمَا انْصَرَفَ حَتَّى أَهَمَّتْ الشَّابَّ الْقَوِيَّ نَفْسُهُ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى أَهْلِهِ فَمُطِرْنَا إِلَى الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَ الْبُنْيَانُ وَانْقَطَعَ الرُّكْبَانُ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَكْشِطَهَا عَنَّا فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا فَانْجَابَتْ حَتَّى كَانَتْ الْمَدِينَةُ كَأَنَّهَا فِي إِكْلِيلٍ
Esan digu ['Affan] esan digu [Hammad] esan digu [Tsabit] [Anas], esan du jendeak; 'O Allahren mezularia, aberastasuna suntsitu egin da eta lehorteak jo gaitu. O Allahren Mezularia, eskatu euria guretzat!». gero, ostiralean, pulpitoan jarri zen, euriarengatik otoitz egiten. --Hammadek frogatu zuen bi eskuak bularraren aurrean altxatuz palmondoak lurrera begira--. Garai hartan ez zegoen hodei bakar bat zeruan. Profetak ez zuen denbora luzez otoitz egiteari utzi, gazte indartsuak bere familiara etxera joan nahi izan zuen arte. Bat-batean euri zaparrada bota genuen, bata bestearen atzetik, hurrengo ostiralera arte. Orduan esan zuten; 'O Allahren mezularia, eraikinak suntsitu egin dira, artzainek ezin dute beren abereak bazkatu, beraz otoitz ezazu Allah-i geldi dezan. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam barre egin eta esan zuen; 'O Allah, bidal ezazu gure inguruan, ez gure gainean', orduan euria aldatu egin zen Medina koroa batean balego bezala egon zen arte -euririk jasan gabe-.