Imam Ahmad : 12181
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ كَانَتْ الصَّلَاةُ تُقَامُ فَيُكَلِّمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلَ فِي حَاجَتِهِ تَكُونُ لَهُ فَيَقُومُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فَمَا يَزَالُ قَائِمًا يُكَلِّمُهُ فَرُبَّمَا رَأَيْتُ بَعْضَ الْقَوْمِ لَيَنْعَسُ مِنْ طُولِ قِيَامِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ
Esan digu [Abdurrazaq] [Ma'marrek] [Tsabit al-Bunani] [Anas bin Malik]-etik [Anas bin Malik] esan digunez, otoitzerako ordua iritsi zen, baina sallallaahu'alaihi wa Sallam profetak gizon batekin hitz egiteko denbora hartu zuen arrazoi bategatik, Profeta gizonaren eta Qiblaren artean egon zen, eta jendea lo egiten jarraitu nuen bitartean jendea hitz egiten jarraitu nuen bitartean. sallallahu'alaihi wa Sallam denbora luzez egon zen zutik gizonaren beharrak zerbitzatzen.