इमाम अहमद : 12181

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ كَانَتْ الصَّلَاةُ تُقَامُ فَيُكَلِّمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلَ فِي حَاجَتِهِ تَكُونُ لَهُ فَيَقُومُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فَمَا يَزَالُ قَائِمًا يُكَلِّمُهُ فَرُبَّمَا رَأَيْتُ بَعْضَ الْقَوْمِ لَيَنْعَسُ مِنْ طُولِ قِيَامِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ

हे आम्हाला [अब्दुर्रज़ाक] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मा'मार] यांच्याकडून, [साबि़त अल-बुनानी] यांच्याकडून, [अनस बिन मलिक] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: नमाजाचा वेळ आला होता, परंतु पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) त्या माणसाशी एका विषयावर बोलण्यात वेळ घालवत होते; पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) त्या माणसाच्या आणि किब्लाच्या मध्ये उभे होते आणि काही काळ बोलत राहिले, तोपर्यंत मी काही लोकांना झोप येऊ लागलेली पाहिली कारण पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) त्या माणसाच्या गरजा पूर्ण करण्यात गुंतले होते.