"Bakarlah jasadku, debunya buang ke angin"

इमाम बुखारी : 6000

حَدَّثَنَا مُوسَى حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ سَمِعْتُ أَبِي حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَبْدِ الْغَافِرِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَكَرَ رَجُلًا فِيمَنْ كَانَ سَلَفَ أَوْ قَبْلَكُمْ آتَاهُ اللَّهُ مَالًا وَوَلَدًا يَعْنِي أَعْطَاهُ قَالَ فَلَمَّا حُضِرَ قَالَ لِبَنِيهِ أَيَّ أَبٍ كُنْتُ لَكُمْ قَالُوا خَيْرَ أَبٍ قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَبْتَئِرْ عِنْدَ اللَّهِ خَيْرًا فَسَّرَهَا قَتَادَةُ لَمْ يَدَّخِرْ وَإِنْ يَقْدَمْ عَلَى اللَّهِ يُعَذِّبْهُ فَانْظُرُوا فَإِذَا مُتُّ فَأَحْرِقُونِي حَتَّى إِذَا صِرْتُ فَحْمًا فَاسْحَقُونِي أَوْ قَالَ فَاسْهَكُونِي ثُمَّ إِذَا كَانَ رِيحٌ عَاصِفٌ فَأَذْرُونِي فِيهَا فَأَخَذَ مَوَاثِيقَهُمْ عَلَى ذَلِكَ وَرَبِّي فَفَعَلُوا فَقَالَ اللَّهُ كُنْ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ ثُمَّ قَالَ أَيْ عَبْدِي مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ مَخَافَتُكَ أَوْ فَرَقٌ مِنْكَ فَمَا تَلَافَاهُ أَنْ رَحِمَهُ اللَّهُفَحَدَّثْتُ أَبَا عُثْمَانَ فَقَالَ سَمِعْتُ سَلْمَانَ غَيْرَ أَنَّهُ زَادَ فَأَذْرُونِي فِي الْبَحْرِ أَوْ كَمَا حَدَّثَ وَقَالَ مُعَاذٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

आम्हाला [मुसा] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मुअतमिर] यांच्याकडून सांगितले, की मी [माझ्या वडिलांना] [कतादा] यांच्याकडून सांगताना ऐकले, [उकबाह बिन अब्दुल घाफिर] यांच्याकडून, [अबू सा'ईद अल-खुद्री] (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) यांच्याकडून, पैगंबर (त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत) यांनी सांगितले, ज्यांनी एका प्राचीन माणसाबद्दल किंवा तुमच्यापूर्वी जिवंत असलेल्या माणसाबद्दल बोलले, अल्लाहे त्याला संपत्ती आणि मुले दिली – म्हणजे अल्लाहे त्याला ही गोष्टी दिली. जेव्हा तो मृत्यूच्या दारात होता, तेव्हा त्याने आपल्या मुलांना म्हटले: 'अरे माझ्या मुलांनो, मी तुमचा वडील म्हणून कसा राहिलो?' त्याच्या मुलांनी उत्तर दिले, 'तुम्ही आमचे सर्वोत्तम वडील आहात.' त्याने पुढे सांगितले, 'त्या माणसाला वाटले की तो अल्लाहच्या दृष्टीने एक धर्मपरायण व्यक्ती नव्हता' (एक धर्मपरायण व्यक्ती)—कतादा यांनी याचा अर्थ असा लावला की त्याला वाटले की त्याने चांगले कर्म केलेले नाहीत—इतक्या प्रमाणात की त्याला शंका होती की जर अल्लाहने ठरवले असते, तर तो नक्कीच त्याला शिक्षा देणार होता. (त्या माणसाने म्हटले); 'पाहा, जर मी मरण पावलो, तर मला जाळून कोळसात बदला; मग मला वाटून—किंवा, जशी त्याने सांगितले—पिठासारखे दळून टाका.' जर वारा जोरात वाहू लागला, तर माझे राख त्या वाऱ्यात विखरा.' म्हणून वडिलांनी त्यांच्या मुलांकडून ठाम प्रतिज्ञा घेतली, आणि अखेरीस त्यांनी वडिलांच्या आज्ञांचे पालन केले, तेव्हा अल्लाहने म्हटले: '(हो!)' आणि अचानक तो माणूस सरळ उभा राहिला. अल्लाहने विचारले: '(अरे माझ्या बन्द्या, तुला असे वागण्यास काय प्रेरित केले? त्या सेवकाने उत्तर दिले, 'कारण मला तुझा भय वाटत होता.' आणि ज्या सर्व कर्मांमुळे त्याचा नाश झाला, तरीही अल्लाहने त्याच्यावर (त्याच्या अल्लाहच्या भयामुळे) दया केली.' मग मी हे [अबू उथमान] यांना सांगितले; त्यांनी सांगितले, 'मी हे [सलमान] यांच्याकडून ऐकले होते, पण त्यांनी थोडेसे अधिक सांगितले: "मग (माझे राखेचे कण) समुद्रात पसरवा किंवा जशी त्यांनी वर्णना केली होती तशी."' [मुआध] म्हणाले: [शुबाह] यांनी आम्हाला [कतादाह] यांच्याकडून सांगितले, मी [उकबाह] यांच्याकडून ऐकले, मी [अबू सा'द अल-खुद्री] यांच्याकडून पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडून ऐकले.