Al Hasib

Imam Ahmad : 8976

حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ قَالَ حَدَّثَنَا الْعَلَاءُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ لَمَّا نَزَلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ { لِلَّهِ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ } فَاشْتَدَّ ذَلِكَ عَلَى صَحَابَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ جَثَوْا عَلَى الرُّكَبِ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ كُلِّفْنَا مِنْ الْأَعْمَالِ مَا نُطِيقُ الصَّلَاةَ وَالصِّيَامَ وَالْجِهَادَ وَالصَّدَقَةَ وَقَدْ أُنْزِلَ عَلَيْكَ هَذِهِ الْآيَةُ وَلَا نُطِيقُهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتُرِيدُونَ أَنْ تَقُولُوا كَمَا قَالَ أَهْلُ الْكِتَابَيْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا بَلْ قُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ فَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ فَلَمَّا أَقَرَّ بِهَا الْقَوْمُ وَذَلَّتْ بِهَا أَلْسِنَتُهُمْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي إِثْرِهَا { آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ } قَالَ عَفَّانُ قَرَأَهَا سَلَّامٌ أَبُو الْمُنْذِرِ يُفَرِّقُ { وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ } فَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِكَ نَسَخَهَا اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بِقَوْلِهِ { لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ } فَصَارَ لَهُ مَا كَسَبَتْ مِنْ خَيْرٍ وَعَلَيْهِ مَا اكْتَسَبَتْ مِنْ شَرٍّ فَسَّرَ الْعَلَاءُ هَذَا { رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا } قَالَ نَعَمْ { رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا } قَالَ نَعَمْ { رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ } قَالَ نَعَمْ { وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ }

Беҙгә [Аффан] әйтте [Ғабдуррахман бин Ибраһим] әйтте; беҙгә [Әл-Ғәлә бин Абдуррахман] [атаһынан] [Әбү Һүрәйрәнән] һөйләне, тине; Аят пәйғәмбәребеҙгә, саллаллаһу ғәләйһис-сәләмгә төшкәс: «Күктәрҙәге һәм ерҙәге бөтә нәмә Аллаһтыҡы». Әгәр ҙә һин күңелеңдә булғанды ​​тыуҙырһаң йәки йәшерһәң, һис шикһеҙ, Аллаһ һинең менән ғәмәлдәрең буйынса иҫәп-хисап бирәсәк. Шулай булғас, Аллаһ теләгән кешеһен ғәфү итә, теләгән кешене язалай; Аллаһ бөтә нәмәгә лә Ҡөҙрәтле». Тимәк, был Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләмдең сәхәбәләренә ауырлыҡ тойғоһо тыуҙырҙы, шунан аттарына атланып Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм янына килеп, әйттеләр; «Эй, Аллаһ Рәсүле, беҙгә көсөбөҙҙән килмәгән ғәмәлдәр, намаҙ, ураҙа, джиһад һәм саҙаҡалар йөкләнде, хәҙер һиңә бер аят төштө, уны беҙ үҙебеҙҙе эшләй алмаҫбыҙ тип тойҙоҡ?» Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм әйтте: «Һеҙҙән алда ике китап әһеле әйткәнсә әйтергә теләйһегеҙме; «ишеттек һәм бойһонманыҡ», әммә «ишеттек һәм бойһондоҡ, эй Раббыбыҙ, Һинән ярлыҡау һорайбыҙ һәм Һиңә ҡайтабыҙ» тип әйт. Шуға күрә улар: «Беҙ ишетәбеҙ һәм бойһонабыҙ, эй Раббыбыҙ, Һинән ярлыҡау һорайбыҙ һәм Һиңә ҡайтабыҙ», — тип ҡысҡырҙылар. Сәхәбәләр быны танып, телдәре иреп бөткәс, Аллаһ Тәғәлә аятты артабанғы аят менән оҙата: «Рәсүл уға Раббыһынан индерелгән Ҡөрьәнгә иман килтерҙе, иман килтергәндәр ҙә шулай уҡ». Барыһы ла Аллаһ Тәғәләгә, Уның фәрештәләренә, Уның китаптарына һәм Уның пәйғәмбәрҙәренә иман килтерә. -улар: «Беҙ бер кемде лә -һәм башҡаны- Уның пәйғәмбәрҙәренән айырмайбыҙ», — тинеләр. -Аффан Сәләм Ибнул Мөндзир уны: Юфәррик менән уҡығанын телгә алды, - 'һәм улар: 'Беҙ ишетәбеҙ һәм бойһонабыҙ', тинеләр. -улар доға ҡылды-: 'Беҙҙе ғәфү ит, эй Раббыбыҙ һәм Һиңә ҡайтыу-'. Шуға күрә сәхәбәләр быны эшләгәс, Аллаһ Тәбәрәкә вә Тәғәлә уны Үҙенең һүҙҙәре менән алып ташланы: «Аллаһ кешегә йөкләмәне уның мөмкинлегенә ҡарап ҡына йөкләмәй». Ул - үҙе тырышҡан изге эштәрҙән - сауап ала, ә яза ала - үҙе эшләгән яуызлыҡтан'. һуңынан ул үҙенең изгелегенән сауап ала, ә яуызлығынан гонаһ ала'. Әл-Ғәлә был аятты аңлата; ' -Эй, Раббыбыҙ, беҙҙе язалама, әгәр беҙ онотһаҡ йәки беҙ ғәйепле булһаҡ,' Аллаһ яуап бирҙе: 'Эйе,' 'Эй, Раббыбыҙ, беҙгә тиклемгеләргә йөкмәткән кеүек ауыр йөк һалма'. Шулай итеп, Аллаһ: «Эйе», «Раббыбыҙ, беҙгә күтәрә алмағанды ​​бирмә», — тип яуап бирә. Шулай итеп, Аллаһ: «Эйе», — тип яуап бирҙе. «Беҙгә ярлыҡау бир; Беҙҙе ғәфү ит; һәм беҙгә шәфҡәтле бул. Һин беҙҙең ярҙамсыбыҙ, кафырҙарға ҡаршы беҙгә ярҙам ит».