Al Hasib

Imam Ahmad : 1966

حَدَّثَنِي وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ آدَمَ بْنِ سُلَيْمَانَ مَوْلَى خَالِدِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { إِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ } قَالَ دَخَلَ قُلُوبَهُمْ مِنْهَا شَيْءٌ لَمْ يَدْخُلْ قُلُوبَهُمْ مِنْ شَيْءٍ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَسَلَّمْنَا فَأَلْقَى اللَّهُ الْإِيمَانَ فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ } قَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ آدَمُ هَذَا هُوَ أَبُو يَحْيَى بْنُ آدَمَ

Һөйләне беҙгә [Вәкиғ] беҙгә [Суфьян] [Әҙәм бин Сөләймән, Халид бин Халидтың элекке ҡоло], әйтте; Мин [Сәғит бин Джүбәйерҙе] [Ибн Ғәббәстән] ишеттем, ул әйтте; -Әгәр ҙә күңелегеҙҙәге нәмәләрҙе тыуҙырһағыҙ йәки йәшерһәгеҙ, һис шикһеҙ, Аллаһ һеҙҙең менән ғәмәлдәрегеҙ буйынса иҫәп-хисап яһар-. тип әйтте; Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм: «Ишетәбеҙ, буйһонабыҙ, бирелдек, тип әйтегеҙ», - ти, шул саҡта Аллаһ Тәғәлә уларҙың күңелдәрендә иманды һаҡлай. Шунан һуң Аллаһы Тәғәлә ғәззә вәжәллә был аятты иңдерҙе: -Рәсүл үҙенә Раббыһынан индерелгән Ҡөрьәнгә иман килтерҙе, иман килтергәндәр ҙә шулай уҡ иман килтерҙе. бөтәһе лә Аллаһ Тәғәләгә, Уның фәрештәләренә, Уның китаптарына һәм Уның пәйғәмбәрҙәренә иман килтерә. -улар әйтте-: «Беҙ бер кемде лә -һәм башҡаны- Уның пәйғәмбәрҙәренән айырмайбыҙ», һәм улар: «Беҙ ишетәбеҙ һәм буйһонабыҙ», — тинеләр. -улар доға ҡылды-: «Беҙҙе ғәфү ит, эй Раббыбыҙ, ҡайтыу Һиңә. Аллаһы Тәғәлә кешегә көсөнә ҡарап ҡына ауырлыҡ һалмай. ул сауап ала - үҙе тырышҡан изге эштәрҙән һәм ул яза ала - яуызлыҡтан - ул ҡылған. -улар доға ҡылды-: «Раббыбыҙ, әгәр беҙ онотһаҡ йәки яңылышһаҡ, яза бирмә». Эй, Раббыбыҙ, беҙҙән элек йәшәгән кешеләргә йөкмәткән кеүек, беҙгә лә ауыр йөк һалма! Эй, Раббыбыҙ, беҙҙең өсөн күтәрә алмағанды ​​күтәрмә! беҙҙе ғәфү ит; Беҙҙе ғәфү ит; һәм беҙгә шәфҡәтле бул. Һин беҙҙең ярҙамсыбыҙ, шуға күрә беҙгә кафырҙарға ҡаршы ярҙам ит'.- Әбү Абдуррахман әйтте; «Бында Әҙәм — Әбү Яхъя бин Әҙәм».