Larangan mendahului kehendak Allah dalam ampunan: Kisah dua orang Bani Israil

Imam Ahmad : 7942

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ عَنْ ضَمْضَمِ بْنِ جَوْسٍ الْيَمَامِيِّ قَالَ قَالَ لِي أَبُو هُرَيْرَةَ يَا يَمَامِيُّ لَا تَقُولَنَّ لِرَجُلٍ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ إِنَّ هَذِهِ لَكَلِمَةٌ يَقُولُهَا أَحَدُنَا لِأَخِيهِ وَصَاحِبِهِ إِذَا غَضِبَ قَالَ فَلَا تَقُلْهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلَانِ كَانَ أَحَدُهُمَا مُجْتَهِدًا فِي الْعِبَادَةِ وَكَانَ الْآخَرُ مُسْرِفًا عَلَى نَفْسِهِ فَكَانَا مُتَآخِيَيْنِ فَكَانَ الْمُجْتَهِدُ لَا يَزَالُ يَرَى الْآخَرَ عَلَى ذَنْبٍ فَيَقُولُ يَا هَذَا أَقْصِرْ فَيَقُولُ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ إِلَى أَنْ رَآهُ يَوْمًا عَلَى ذَنْبٍ اسْتَعْظَمَهُ فَقَالَ لَهُ وَيْحَكَ أَقْصِرْ قَالَ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قَالَ أَحَدُهُمَا قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَيْهِمَا مَلَكًا فَقَبَضَ أَرْوَاحَهُمَا وَاجْتَمَعَا فَقَالَ لِلْمُذْنِبِ اذْهَبْ فَادْخُلْ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي وَقَالَ لِلْآخَرِ أَكُنْتَ بِي عَالِمًا أَكُنْتَ عَلَى مَا فِي يَدِي خَازِنًا اذْهَبُوا بِهِ إِلَى النَّارِ قَالَ فَوَالَّذِي نَفْسُ أَبِي الْقَاسِمِ بِيَدِهِ لَتَكَلَّمَ بِالْكَلِمَةِ أَوْبَقَتْ دُنْيَاهُ وَآخِرَتَهُ

Һөйләне [Әбү Әмир] беҙгә [Икримә бин Ғәммәр] [Дәмдхам бин Джаус Әл Ямами] әйтте: [Әбү Һүрәйрә] миңә: «Эй, Ямам халҡы, бер ҡасан да бер кемгә лә бер нәмә лә әйтмәгеҙ; «Аллаһ менән ант итәм, Аллаһ һине ғәфү итмәйәсәк», йәки «мәңгелеккә ожмахҡа индермәйәсәк», — тинем; «Эй, Әбү Һөрәйрә, ысынлап та, был беҙҙең беребеҙҙең асыуланғанда йыш ҡына ҡәрҙәшенә йәки дуҫына әйткән һөйләме», — тигән Әбү Һөрәйрә; 'Һеҙ әйтергә тейеш түгел, сөнки ысынлап та, мин ишеттем пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм әйткән: 'Бер ваҡыт Бәни Исраилдан ике кеше булған, уларҙан береһе тырыш ғибәҙәт ҡылыусы булған, ә икенсеһе үҙенә ҡарата өҫкә һәм артабан барған, улар ике кеше булған, улар бер туған, шуға күрә, кем тырышып ғибәҙәт ҡылмаған һәр ваҡыт үҙенең гонаһтарын әйткән; — Туҡта, — тигән гонаһ ҡылған ағаһы; «Ҡалдыр мине, Раббым менән ант итә, һин миңә күҙәтеүсе итеп ебәрелдеңме?», — тине Аллаһ Илсеһе: «Бер көндө, ағаһының ҙур эш тип һанаған гонаһ ҡылғанын күреп, ул әйтте; — Ҡайғы һиңә, туҡта! — тине ағаһы; «Ҡалдыр мине, Раббым менән ант итә, һин миңә күҙәтеүсе итеп ебәрелдең», — тигән Аллаһ Илсеһе: «Шунан һуң тырышып ғибәҙәт ҡылған кеше: «Аллаһ менән ант итәм, Аллаһ һеҙҙе ғәфү итмәйәсәк», йәки «мәңге ожмахҡа индермәйәсәк», — тигән ул уларҙың береһендә. Аллаһ Рәсүле: «Шунан һуң Аллаһ уларҙың икеһенә лә ғүмерҙәрен алыу өсөн фәрештә ебәрҙе, шунан икеһе бергә килде, шунан һуң Аллаһ Тәғәлә гонаһ ҡылған кешегә әйтте; «Бар, Минең рәхмәтем менән күккә ин», — тигән икенсеһенә; — Минең эштәрем тураһында күберәк беләһеңме? һин Минең ҡулымдағы серҙе йөрөтәһеңме? Бар, уны тамуҡҡа алып бар», — тип уйланы. Аллаһ Рәсүле: «Әбүл Ҡосимдың йәне Ҡулында булғанға ант итәм, ул донъяны һәм ахирәтте юҡ итәсәк хөкөм әйтте», — тигән.