Nabi disihir oleh Labid bin Al-A'sham

इमाम बुखारी : 5603

حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْمَكَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَذَا وَكَذَا يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَأْتِي أَهْلَهُ وَلَا يَأْتِي قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَالَ لِي ذَاتَ يَوْمٍ يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ أَفْتَانِي فِي أَمْرٍ اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ أَتَانِي رَجُلَانِ فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رِجْلَيَّ وَالْآخَرُ عِنْدَ رَأْسِي فَقَالَ الَّذِي عِنْدَ رِجْلَيَّ لِلَّذِي عِنْدَ رَأْسِي مَا بَالُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ يَعْنِي مَسْحُورًا قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ أَعْصَمَ قَالَ وَفِيمَ قَالَ فِي جُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ فِي مُشْطٍ وَمُشَاقَةٍ تَحْتَ رَعُوفَةٍ فِي بِئْرِ ذَرْوَانَ فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ هَذِهِ الْبِئْرُ الَّتِي أُرِيتُهَا كَأَنَّ رُءُوسَ نَخْلِهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ وَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُخْرِجَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَهَلَّا تَعْنِي تَنَشَّرْتَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا اللَّهُ فَقَدْ شَفَانِي وَأَمَّا أَنَا فَأَكْرَهُ أَنْ أُثِيرَ عَلَى النَّاسِ شَرًّا قَالَتْ وَلَبِيدُ بْنُ أَعْصَمَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ حَلِيفٌ لِيَهُودَ

आम्हाला [अल-हुमैदी] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [सुफ्यान] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [हिशाम बिन 'उरवा] यांनी त्यांच्या वडिलांकडून ['आयशा] (अल्लाहे त्यांच्यावर खुशाल असो) यांच्याकडून सांगितले, त्या म्हणाल्या; "पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) असे चिंतनशील राहात की, असे वाटू लागले की त्यांनी आपल्या पत्नीबरोबर काही केले आहे, जरी त्यांनी तसे काहीही केलेले नसले तरी." 'ऐशह पुढे म्हणाल्या: "एक दिवस त्यांनी म्हटले: 'ऐ ऐशह, तुला कळले का की अल्लाहने माझ्या निर्णयानुसारच निर्णय दिला आहे? माझ्याकडे दोन पुरुष आले, त्यापैकी एक माझ्या पायाजवळ बसला आणि दुसरा माझ्या डोक्यावर. मग माझ्या पायाशी बसलेल्याने माझ्या डोक्यावर बसलेल्याला विचारले, 'या माणसाला काय झाले आहे?' त्याच्या सोबतीने उत्तर दिले, 'त्यावर जादू केली गेली आहे.' त्यापैकी एकाने विचारले, 'त्यावर जादू कोणी केली?' त्याच्या सोबतीने उत्तर दिले, 'लबीद बिन अल-आशमने.' त्यापैकी एकाने विचारले, 'त्याने जादू कोणत्या गोष्टीने केली?' त्याचा साथीदार म्हणाला, 'खजूरच्या झाडाच्या पानाने आणि केसांच्या तुकड्यांनी, जे झडपताना पडले होते, आणि ते झरवानच्या विहिरीतील एका दगडाखाली ठेवण्यात आले होते.' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) त्याच्याकडे गेले आणि म्हणाले: 'ही ती विहीर आहे जी मला दाखवण्यात आली होती; असे वाटत होते की खजूरची झाड शैतानाच्या डोक्यासारखी आहे, आणि जणू तिचे पाणी मेहंदीच्या रंगात बदलले आहे.' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी ती बाहेर काढण्याचा आदेश दिला, आणि ती वस्तू बाहेर काढण्यात आली. आयशा म्हणाली: "मी विचारले, 'हे अल्लाहचे प्रेषित, आपण त्यावर रुक्याह का करत नाही?' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले: 'नाही, खरोखरच अल्लाहने मला बरे केले आहे, आणि मला फक्त इतरांना या घटनेबद्दल वाईट छाप द्यायची नाही.'" ऐशah म्हणाली: "लबीद बिन अशाम बनू जुराय्कचा एक माणूस होता ज्याचे यहुदींशी संबंध होते."