Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

Imam Bukhari : 5422

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ سَمِعَ سَهْلًا يَقُولُجَاءَتْ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ جِئْتُ أَهَبُ نَفْسِي فَقَامَتْ طَوِيلًا فَنَظَرَ وَصَوَّبَ فَلَمَّا طَالَ مُقَامُهَا فَقَالَ رَجُلٌ زَوِّجْنِيهَا إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ قَالَ عِنْدَكَ شَيْءٌ تُصْدِقُهَا قَالَ لَا قَالَ انْظُرْ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ وَاللَّهِ إِنْ وَجَدْتُ شَيْئًا قَالَ اذْهَبْ فَالْتَمِسْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ قَالَ لَا وَاللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَعَلَيْهِ إِزَارٌ مَا عَلَيْهِ رِدَاءٌ فَقَالَ أُصْدِقُهَا إِزَارِي فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِزَارُكَ إِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ فَتَنَحَّى الرَّجُلُ فَجَلَسَ فَرَآهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَقَالَ مَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ سُورَةُ كَذَا وَكَذَا لِسُوَرٍ عَدَّدَهَا قَالَ قَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

আমাক কৈছে [আব্দুল্লাহ বিন মছলামাহে] আমাক [আব্দুল আজিজ বিন আব্দুল আবু হাজিম] [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] কৈছে যে তেওঁ [ছাহলে] কোৱা শুনিছে; এগৰাকী মহিলাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে; ‘মই তোমাৰ ওচৰত নিজকে সমৰ্পণ কৰিবলৈ আহিছো,’ তাৰ পিছত তেওঁ বহু সময় থিয় হৈ ভালদৰে পৰীক্ষা কৰিলে, যেতিয়া তেওঁ বহু সময় থিয় হৈ থাকিল এজন মানুহে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, যদি আপুনি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট নহয়, তেন্তে মোক তেওঁৰ লগত বিয়া কৰাওক'। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মানুহজনক সুধিলে, ‘আপোনাৰ হাতত এনেকুৱা কিবা আছেনে যিটো তাইৰ বাবে যৌতুক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি? ' মানুহজনে উত্তৰ দিলে; 'নহয়'। তেওঁ ক’লে: ‘প্ৰথমে বিচাৰিব’। তেতিয়া মানুহজন গুচি গ’ল, ক্ষন্তেক পিছত উভতি আহি ক’লে; 'আল্লাহৰ কচম মই একো নাপালোঁ'। তেওঁ ক’লে: ‘যাওক আকৌ বিচাৰিব, যদিওবা কেৱল লোহাৰ আঙঠি লৈ’। তেতিয়া মানুহজন গুচি গ’ল, বহুদিন নৌহওঁতেই তেওঁ ক’লে; 'লোহাৰ আঙঠিও একো নাপালোঁ'। -সেই সময়ত মানুহজনে চেৰং পিন্ধিছিল, তেতিয়া তেওঁ ক’লে; 'এই চেৰংখন মই যৌতুক হিচাপে বনাম'। গতিকে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘যদি আপুনি তেওঁৰ ওপৰত চেৰং পিন্ধে, তেন্তে আপুনি একো পিন্ধিব নোৱাৰে, আনহাতে যদি আপুনি চেৰং পিন্ধে তেন্তে তেওঁ একো পিন্ধিব নোৱাৰে’। মানুহজনে চিন্তাশীল হৈ বহিল, আপাত দৃষ্টিত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক আঁতৰি যোৱা দেখিলে, তাৰ পিছত তেওঁ কাৰোবাক তেওঁক মাতিবলৈ আদেশ দিলে, গতিকে মানুহজনক মাতিলে, তেওঁ সুধিলে: ‘আপুনি কোৰআন মুখস্থ কৰিছেনে? ' মানুহজনে উত্তৰ দিলে; 'হয়, এই চিঠিখন আৰু এই চিঠিখন মুখস্থ কৰি ৰাখিছো'। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘তেন্তে মই তোমাক সেই মহিলাগৰাকীৰ লগত বিয়া কৰাম, কোৰআনৰ আখৰৰ পৰা মুখস্থ কৰা যৌতুক এটাৰে’।