حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ بَيْنَمَا رَجُلٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ كَانَ فِي مَمْلَكَتِهِ فَتَفَكَّرَ فَعَلِمَ أَنَّ ذَلِكَ مُنْقَطِعٌ عَنْهُ وَأَنَّ مَا هُوَ فِيهِ قَدْ شَغَلَهُ عَنْ عِبَادَةِ رَبِّهِ فَتَسَرَّبَ فَانْسَابَ ذَاتَ لَيْلَةٍ مِنْ قَصْرِهِ فَأَصْبَحَ فِي مَمْلَكَةِ غَيْرِهِ وَأَتَى سَاحِلَ الْبَحْرِ وَكَانَ بِهِ يَضْرِبُ اللَّبِنَ بِالْأَجْرِ فَيَأْكُلُ وَيَتَصَدَّقُ بِالْفَضْلِ فَلَمْ يَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى رَقِيَ أَمْرُهُ إِلَى مَلِكِهِمْ وَعِبَادَتُهُ وَفَضْلُهُ فَأَرْسَلَ مَلِكُهُمْ إِلَيْهِ أَنْ يَأْتِيَهُ فَأَبَى أَنْ يَأْتِيَهُ فَأَعَادَ ثُمَّ أَعَادَ إِلَيْهِ فَأَبَى أَنْ يَأْتِيَهُ وَقَالَ مَا لَهُ وَمَا لِي قَالَ فَرَكِبَ الْمَلِكُ فَلَمَّا رَآهُ الرَّجُلُ وَلَّى هَارِبًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ الْمَلِكُ رَكَضَ فِي أَثَرِهِ فَلَمْ يُدْرِكْهُ قَالَ فَنَادَاهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْكَ مِنِّي بَأْسٌ فَأَقَامَ حَتَّى أَدْرَكَهُ فَقَالَ لَهُ مَنْ أَنْتَ رَحِمَكَ اللَّهُ قَالَ أَنَا فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ صَاحِبُ مُلْكِ كَذَا وَكَذَا تَفَكَّرْتُ فِي أَمْرِي فَعَلِمْتُ أَنَّ مَا أَنَا فِيهِ مُنْقَطِعٌ فَإِنَّهُ قَدْ شَغَلَنِي عَنْ عِبَادَةِ رَبِّي فَتَرَكْتُهُ وَجِئْتُ هَاهُنَا أَعْبُدُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَقَالَ مَا أَنْتَ بِأَحْوَجَ إِلَى مَا صَنَعْتَ مِنِّي قَالَ ثُمَّ نَزَلَ عَنْ دَابَّتِهِ فَسَيَّبَهَا ثُمَّ تَبِعَهُ فَكَانَا جَمِيعًا يَعْبُدَانِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فَدَعَوَا اللَّهَ أَنْ يُمِيتَهُمَا جَمِيعًا قَالَ فَمَاتَا قَالَ لَوْ كُنْتُ بِرُمَيْلَةِ مِصْرَ لَأَرَيْتُكُمْ قُبُورَهُمَا بِالنَّعْتِ الَّذِي نَعَتَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Esan digu [Yazid bin Harun] esan zuen; [Al Mas'udi] [Simak bin Harb] [Abdurrahman bin Abdullah] bere aitatik [Ibnu Mas'ud] jakinarazi digu; Zu baino lehenagoko norbait bere erreinuan hausnartzen ari zenean, konturatu zen hark bere Jauna gurtzetik lanpetuta utzi zuenak, orduan gau batean ezkutuan atera zen bere jauregitik eta goizean beste baten erreinuan zegoen, gero kostaldera joan zen eta gero adreiluak egin zituen soldatagatik eta gero jan eta limosna eman zezakeen gainerakoekin. Honek jarraitu zuen albistea haien gurtza eta errukiarekin batera erregera iritsi zen arte. Orduan erregeak gonbidatu zuen etortzeko baina hark ezezkoa eman zion, orduan erregeak bere gonbidapena errepikatu zuen eta berriro errepikatu zuen baina oraindik ez zuen etortzeko gogorik, eta esan zuen: zer negozio daukat berarekin? Ibn Mas'ud-ek esan zuen: orduan erregea hurbildu zitzaion, gizonak erregea ikusi zuenean ihes egin zuen, hau ikusita erregeak berehala jarraitu zion baina ezin izan zion harrapatu, esan zuen Ibn Mas'ud-ek: O Allahren zerbitzaria, ez dizut kalterik egingo, orduan gelditu zen erregeak berarekin topo egin zuen arte eta orduan galdetu zuen: Nor zara zu -Erruki izan dezala Ala-? Hark erantzun zuen: Ni halako eta halako bin halako eta halako erreinuko erregea naiz. Nire egoerari buruz hausnartu nuen eta orduan konturatu nintzen nuenak nire Jauna gurtzea eragozten zidala, beraz, hura utzi eta toki honetara etorri nintzen nire Jauna gurtzera. Orduan erregeak esan zuen: ez duzu nik baino gehiago egiten duzun gurtzaren beharrik. Ibn Mas'ud-ek esan zuen: orduan erregea bere ibilgailutik atera eta gizonaren urratsak jarraitu zituen, biek Allah Azza Wa Jalla gurtu ondoren, biek Ala hil zedin otoitz egin zioten. Ibn Mas'ud-ek esan zuen: orduan biak hil ziren, Rumailah Egipton egongo banintz behin betiko erakutsiko nituzke beren hilobiak sallallaahu 'alaihi wa sallam Profetak adierazitako ezaugarrien arabera.