Imam Ahmad : 4085

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ بَيْنَمَا رَجُلٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ كَانَ فِي مَمْلَكَتِهِ فَتَفَكَّرَ فَعَلِمَ أَنَّ ذَلِكَ مُنْقَطِعٌ عَنْهُ وَأَنَّ مَا هُوَ فِيهِ قَدْ شَغَلَهُ عَنْ عِبَادَةِ رَبِّهِ فَتَسَرَّبَ فَانْسَابَ ذَاتَ لَيْلَةٍ مِنْ قَصْرِهِ فَأَصْبَحَ فِي مَمْلَكَةِ غَيْرِهِ وَأَتَى سَاحِلَ الْبَحْرِ وَكَانَ بِهِ يَضْرِبُ اللَّبِنَ بِالْأَجْرِ فَيَأْكُلُ وَيَتَصَدَّقُ بِالْفَضْلِ فَلَمْ يَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى رَقِيَ أَمْرُهُ إِلَى مَلِكِهِمْ وَعِبَادَتُهُ وَفَضْلُهُ فَأَرْسَلَ مَلِكُهُمْ إِلَيْهِ أَنْ يَأْتِيَهُ فَأَبَى أَنْ يَأْتِيَهُ فَأَعَادَ ثُمَّ أَعَادَ إِلَيْهِ فَأَبَى أَنْ يَأْتِيَهُ وَقَالَ مَا لَهُ وَمَا لِي قَالَ فَرَكِبَ الْمَلِكُ فَلَمَّا رَآهُ الرَّجُلُ وَلَّى هَارِبًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ الْمَلِكُ رَكَضَ فِي أَثَرِهِ فَلَمْ يُدْرِكْهُ قَالَ فَنَادَاهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْكَ مِنِّي بَأْسٌ فَأَقَامَ حَتَّى أَدْرَكَهُ فَقَالَ لَهُ مَنْ أَنْتَ رَحِمَكَ اللَّهُ قَالَ أَنَا فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ صَاحِبُ مُلْكِ كَذَا وَكَذَا تَفَكَّرْتُ فِي أَمْرِي فَعَلِمْتُ أَنَّ مَا أَنَا فِيهِ مُنْقَطِعٌ فَإِنَّهُ قَدْ شَغَلَنِي عَنْ عِبَادَةِ رَبِّي فَتَرَكْتُهُ وَجِئْتُ هَاهُنَا أَعْبُدُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَقَالَ مَا أَنْتَ بِأَحْوَجَ إِلَى مَا صَنَعْتَ مِنِّي قَالَ ثُمَّ نَزَلَ عَنْ دَابَّتِهِ فَسَيَّبَهَا ثُمَّ تَبِعَهُ فَكَانَا جَمِيعًا يَعْبُدَانِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فَدَعَوَا اللَّهَ أَنْ يُمِيتَهُمَا جَمِيعًا قَالَ فَمَاتَا قَالَ لَوْ كُنْتُ بِرُمَيْلَةِ مِصْرَ لَأَرَيْتُكُمْ قُبُورَهُمَا بِالنَّعْتِ الَّذِي نَعَتَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Isinalaysay sa amin ni Yazid bin Harun, na nagsasabi: Isinalaysay sa amin ni Al Mas'udi mula kay Simak bin Harb mula kay Abdurrahman bin Abdullah mula sa kanyang amang si Ibn Mas'ud, na nagsasabi: Nang ang isang lalaki mula sa mga nauna sa inyo ay nagmumuni-muni sa kanyang kaharian, napagtanto niya na ang kanyang mga gamit ay nakakaabala sa kanya sa pagsamba sa kanyang Panginoon, pagkatapos isang gabi ay palihim siyang lumabas mula sa kanyang palasyo at kinaumagahan ay nasa kaharian siya ng ibang tao, pagkatapos ay pumunta siya sa dalampasigan at gumawa ng mga ladrilyo para sa suweldo, pagkatapos ay makakain siya at makakapagbigay ng kawanggawa kasama ng iba, nagpatuloy ito hanggang sa ang balita ng kanyang pagsamba at pagkabukas-palad ay makarating sa kanilang hari. Pagkatapos ay inanyayahan siya ng hari na pumunta ngunit tumanggi siya, pagkatapos ay inulit ng hari ang paanyaya at inulit itong muli ngunit nag-aatubili pa rin siyang pumunta, at sinabi: Ano ang kinalaman ko sa kanya? Sinabi ni Ibn Mas'ud: Pagkatapos ay lumapit ang hari sa kanya, nang makita ng lalaki ang hari ay tumakbo siya palayo, nang makita ito ay agad siyang sinundan ng hari ngunit hindi niya ito naabutan, sinabi ni Ibn Mas'ud: O lingkod ng Allah, hindi kita sasaktan, pagkatapos ay huminto siya hanggang sa makasalubong siya ng hari at pagkatapos ay nagtanong: Sino ka -nawa'y kaawaan ka ng Allah-? Sumagot siya: Ako si ganito at ganito bin ganito at ganito ang hari ng ganito at ganoong kaharian. Pinag-isipan ko ang aking sitwasyon at pagkatapos ay napagtanto ko na ang aking kalagayan ay pumipigil sa akin sa pagsamba sa aking Panginoon, kaya iniwan ko siya at pumunta sa lugar na ito upang sambahin ang aking Panginoon. Pagkatapos ay sinabi ng hari: hindi mo na kailangan ang pagsambang ginagawa mo kaysa sa akin. Sinabi ni Ibn Mas'ud: Pagkatapos ay bumaba ang hari sa kanyang sasakyan at sinundan ang mga yapak ng lalaki, pagkatapos noon ay pareho silang sumamba kay Allah Azza Wa Jalla pagkatapos ay pareho silang nanalangin kay Allah na patayin. Sinabi ni Ibn Mas'ud: pagkatapos ay namatay silang dalawa, kung ako ay nasa Rumailah sa Ehipto ay tiyak na ipapakita ko sa kanila ang kanilang mga puntod ayon sa mga katangiang ipinakita ng Rasulullah shallallaahu 'alaihi wa sallam.