Imam Ahmad : 973
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ مَا كَانَ فِينَا فَارِسٌ يَوْمَ بَدْرٍ غَيْرُ الْمِقْدَادِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا فِينَا إِلَّا نَائِمٌ إِلَّا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَحْتَ شَجَرَةٍ يُصَلِّي وَيَبْكِي حَتَّى أَصْبَحَ
Esan digu [Abdurrahman bin Mahdi] [Syu'bah] [Abu Ishaq] [Haritsah bin Mudhar] [Ali Radhialah 'anhu]-tik, esan zuen; «Badrreko guduan, gutako inor ez zen zaldiz ibili Miqdad izan ezik. Gutako inor ez zen lokartu Allahren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan dadila haren gain) zuhaitz baten azpian goizaldera arte otoitz eta negarrez zegoena izan ezik.