Imam Ahmad : 973
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ مَا كَانَ فِينَا فَارِسٌ يَوْمَ بَدْرٍ غَيْرُ الْمِقْدَادِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا فِينَا إِلَّا نَائِمٌ إِلَّا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَحْتَ شَجَرَةٍ يُصَلِّي وَيَبْكِي حَتَّى أَصْبَحَ
Na faamatala mai e [Abdurrahman bin Mahdi] ia i matou mai ia [Shu'bah] mai ia [Abu Ishaq] mai ia [Harithah bin Mudhar] mai ia [Ali (ia fiafia Allah ia te ia)], o lē na fai mai: 'I le Taua i Badr, e leai se tasi o i matou na tietie i se solofanua vagana ai Miqdad. E leai se tasi o i matou na moe vagana ai le Avefeau a Allah (ia ia te ia faamanuiaga ma le filemu o Allah) o lē sa i lalo o se laau o loo tatalo ma tagi seia oo i le tafa o ata.'