Imam Ahmad : 362
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ لَا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى يَقُولُوا أَشْرِقْ ثَبِيرُ كَيْمَا نُغِيرُ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالَفَهُمْ فَكَانَ يَدْفَعُ مِنْ جَمْعٍ مِقْدَارَ صَلَاةِ الْمُسْفِرِينَ بِصَلَاةِ الْغَدَاةِ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ
[Waki'] [Sufyan]-tik [Abu Ishaq-etik] ['Amru Bin Maimun] [Umar]-tik ['Amru Bin Maimun]-tik [Umar]-tik esan zigun, esan zuen; «Iraganean, Jahiliyah jendeak ez zion uko egin Jam'un -Muzdalifah- alde egiteari, hala esan zuten; 'Goian- Tsabiir agertu zen, beraz berehala joan ginen'. Allahren Mezularia (bakea eta bedeinkazioak eman diezazkioten) etorri zenean, haiekin ez zegoen ados eta otoitz-ordua utzi zuen musfir pertsonentzat - ekialdeko zerua jada distiratsu dagoenean otoitz egiten duten pertsonei - eguzkia atera baino lehen otoitz-orduan.