Imam Ahmad : 362

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ لَا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى يَقُولُوا أَشْرِقْ ثَبِيرُ كَيْمَا نُغِيرُ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالَفَهُمْ فَكَانَ يَدْفَعُ مِنْ جَمْعٍ مِقْدَارَ صَلَاةِ الْمُسْفِرِينَ بِصَلَاةِ الْغَدَاةِ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ

Matapos ibalita sa amin [Waki'] mula kay [Sufyan] mula kay [Abu Ishaq] mula kay ['Amru Bin Maimun] mula kay [Umar], sinabi niya; "Noon, ang mga taong Jahiliyah ay hindi umaalis sa Jam'un (Muzdalifah) kaya sinabi nila: 'Babangon ang Tsabiir, kaya agad kaming aalis.' Nang dumating ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah), hindi siya sumang-ayon sa kanila at iniwan ang oras ng pagdarasal para sa mga musfir (mga taong nagdarasal kapag maliwanag na ang silangang kalangitan) sa oras ng pagdarasal ng bukang-liwayway bago sumikat ang araw."