Imam Ahmad : 362

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ لَا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى يَقُولُوا أَشْرِقْ ثَبِيرُ كَيْمَا نُغِيرُ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالَفَهُمْ فَكَانَ يَدْفَعُ مِنْ جَمْعٍ مِقْدَارَ صَلَاةِ الْمُسْفِرِينَ بِصَلَاةِ الْغَدَاةِ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ

Efter at have fortalt os [Waki'] fra [Sufyan] fra [Abu Ishaq] fra ['Amru Bin Maimun] fra [Umar], sagde han: "Tidligere forlod Jahiliyah-folket ikke Jam'un (Muzdalifah), så de sagde: 'Tsabiir vil rejse sig, så vi vil straks forlade.' Da Allahs Sendebud (fred være med ham) kom, var han uenig med dem og udsatte bønnetiden for musfir (folk, der beder, når den østlige himmel allerede er lys) til tidspunktet for daggrybønnen før solopgang."