Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

Imam Muslim : 3160

حَدَّثَنِي إِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ يَقُولُ حَدَّثَنِي أَبُو لَيْلَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ رِجَالٍ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأَتَى مُحَيِّصَةُ فَأَخْبَرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي عَيْنٍ أَوْ فَقِيرٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُحَيِّصَةَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ قَالُوا لَا قَالَ فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَادَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَ فَقَالَ سَهْلٌ فَلَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ

مون کي [اسحاق بن منصور] ٻڌايو آهي اسان کي [بصر بن عمر] ٻڌايو آهي، هن چيو ته؛ مون هڪ ڀيري [مالڪ بن انس] کي چوندي ٻڌو آهي؛ مون کي [ابو ليليٰ عبدالله بن عبدالرحمان بن سهل] ٻڌايو آهي [سحل بن ابو حطسم] کان؛ ته هن ان کي پنهنجي قوم جي ڪجهه مرد شخصيتن کان خبر ڏني؛ ته عبدالله بن سهل ۽ محيشه خيبر ڏانهن ويا ته جيئن انهن هڪ ڪم کي انجام ڏنو هجي. ڪنهن محيشه کي ٻڌايو ته عبدالله بن سهل کي قتل ڪيو ويو آهي ۽ ان جو لاش هڪ ٿلهي کوهه ۾ اڇلائي ڇڏيو ويو آهي. آخرڪار محيشه يهودين وٽ آيو ۽ چيو: 'الله جو قسم، توهان ضرور عبدالله بن سهل کي قتل ڪيو هوندو'. يهودين بحث ڪيو، چيو: 'نه، اسان ان کي قتل نه ڪيو آهي'. پوءِ محيشه پنهنجي قوم سان ملڻ لاءِ مديني موٽيو، ۽ انهن کي واقعي بابت ٻڌايو. هويشه ۽ عبدالرحمان سان گڏ، اهي رسول الله صلي الله عليه وسلم سان ملڻ ويا. ڇاڪاڻ ته اهو معاويشه هو جيڪو خيبر ويو هو، هن ڳالهه ٻولهه شروع ڪرڻ جو ارادو ڪيو. پر، رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'وڏو، اوترو وڏو'. - هو ڪنهن وڏي عمر واري کي چاهيندو هو - تنهن ڪري هويشه گفتگو شروع ڪئي، ان کان پوءِ صرف محيشه ڳالهايو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم انهن کي چيو؛ 'ٺيڪ آهي، توهان يهودين کان ديت ادا ڪرڻ لاءِ چئي سگهو ٿا يا اسان انهن سان وڙهنداسين'. آخرڪار رسول الله صلي الله عليه وسلم يهودين کي هن بابت خط موڪليو، ۽ انهن جواب ڏنو، 'الله جو قسم، اسان واقعي هن کي قتل نه ڪيو آهي'. تنهن ڪري رسول الله صلي الله عليه وسلم هويشه، محيشه ۽ عبدالرحمان کي چيو؛ 'ڇا توهان قسم کڻڻ لاءِ تيار آهيو، ۽ ان کان پوءِ توهان پنهنجي قتل ٿيل ڀاءُ جي ديت جا حقدار آهيو؟' انهن جواب ڏنو، 'نه'. هن چيو؛ 'يهودين توهان تي قسم کنيو آهي'. انهن چيو؛ 'انهن چيو؛' 'ڇا اهي غير اسلامي گروهن مان نه آهن؟' پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پنهنجي دولت مان ديت ڏني، پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم هڪ سو اُٺ موڪليا ۽ انهن کي پنهنجي گهر ۾ رکيا. سهل تبصرو ڪيو، 'مون کي هڪ ڀيرو فديه جي اُٺن مان هڪ اُٺ لات هڻي ماريو هو'.