Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi
Imam Muslim : 3160
حَدَّثَنِي إِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ يَقُولُ حَدَّثَنِي أَبُو لَيْلَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ رِجَالٍ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأَتَى مُحَيِّصَةُ فَأَخْبَرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي عَيْنٍ أَوْ فَقِيرٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُحَيِّصَةَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ قَالُوا لَا قَالَ فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَادَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَ فَقَالَ سَهْلٌ فَلَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ
Ekɛɛ mi akɛ [Ishaq bin Mansur] ekɛɛ wɔ [Bisr bin Umar] akɛ; Be ko lɛ, minu ni [Malik bin Anas] kɛɛ akɛ; ekɛɛ mi [Abu Laila Abdullah bin Abdurrahman bin Sahal] ni jɛ [Sahal bin Abu Hatsmah] lɛ, akɛ ebɔ lɛ amaniɛ kɛjɛ hii babaoo ni jɛ ewebii lɛ amli lɛ adɛŋ, akɛ Abdulah bin Sahal kɛ Muhayishah tee Khaibar koni amɛyatsu nitsumɔ ko ni esa akɛ amɛtsu he nii. Mɔ ko kɛɛ Muhayishah akɛ agbe Abdullah bin Sahal ni ashɛrɛ egbonyo lɛ ashwie nubu ko ni mli ekɔɔɔ mli lɛ mli. Yɛ naagbee lɛ, Muhayishah ba Yudafoi lɛ aŋɔɔ ni ekɛɛ, ‘Kɛ Allah miikpa lɛ, esa akɛ nyɛgbe Abdullah bin Sahal’. Yudafoi lɛ je ŋwane, ni amɛkɛɛ, ‘Daabi, wɔgbeee lɛ’. Kɛkɛ ni Muhayishah ku esɛɛ kɛtee Medina koni eyakpe ewebii lɛ, ni egba amɛ nɔ ni ba lɛ he sane. Amɛfata Huwayishah kɛ Abdurrahman he, ni amɛtee Gbalɔ lɛ ŋɔɔ. Akɛni Muwayishah ji mɔ ni tee Khaibar hewɔ lɛ, esusu akɛ ebaaje sanegbaa shishi. Shi kɛlɛ, Rasulullah shallallahu ‘alaihi wasallam kɛɛ: ‘Mɔ ni da lɛ, no ji nɔ ni da’. --etao mɔ ko ni eda fe lɛ- - No hewɔ lɛ Huwayishah je sanegbaa lɛ shishi, no sɛɛ lɛ Muhayishah pɛ wie. Kɛkɛ ni Rasulullah kɛɛ amɛ akɛ: ‘Ehi, nyɛbaanyɛ nyɛbi Yudafoi lɛ ni amɛwo diyat loo wɔkɛ amɛ baawu’. Yɛ naagbee lɛ, Gbalɔ sallallaahu ‘alaihi wasallam kɛ wolo maje Yudafoi lɛ yɛ enɛ he, ni amɛha hetoo akɛ, ‘Kɛ Allah, wɔgbeee lɛ diɛŋtsɛ’. No hewɔ lɛ, Rasulullah kɛɛ Huwayishah, Muhayishah kɛ Abdurrahman akɛ: ‘Ani nyɛsumɔɔ ni nyɛkã kitã, ni no sɛɛ lɛ, nyɛyɛ hegbɛ akɛ nyɛnáa nyɛmi nuu ni agbe lɛ lɛ diyat lɛ?’ amɛha hetoo akɛ, ‘Daabi’. Ekɛɛ: ‘Yudafoi lɛ ekã bo kitã’. Amɛkɛɛ akɛ, ‘Ani amɛjɛɛɛ kui ni jeee Islambii amli?’ no sɛɛ lɛ, Rasulullah kɛ diyat ha kɛjɛ ninamɔ ni eyɔɔ lɛ mli, no sɛɛ lɛ, Rasulullah tsu afukpɔŋɔi oha ni ekɛ amɛ wo eshia lɛ mli’. Sahal wie akɛ, ‘Be ko lɛ, afukpɔŋɔ ko ni jɛ kpɔmɔ nɔ afukpɔŋɔi lɛ amli lɛ tswa mi’.