Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi
Imam Muslim : 3157
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ يَحْيَى وَهُوَ ابْنُ سَعِيدٍ عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ قَالَ يَحْيَى وَحَسِبْتُ قَالَ وَعَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ أَنَّهُمَا قَالَا خَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَهْلِ بْنِ زَيْدٍ وَمُحَيِّصَةُ بْنُ مَسْعُودِ بْنِ زَيْدٍ حَتَّى إِذَا كَانَا بِخَيْبَرَ تَفَرَّقَا فِي بَعْضِ مَا هُنَالِكَ ثُمَّ إِذَا مُحَيِّصَةُ يَجِدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَتِيلًا فَدَفَنَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ وَحُوَيِّصَةُ بْنُ مَسْعُودٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ وَكَانَ أَصْغَرَ الْقَوْمِ فَذَهَبَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ لِيَتَكَلَّمَ قَبْلَ صَاحِبَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَبِّرْ الْكُبْرَ فِي السِّنِّ فَصَمَتَ فَتَكَلَّمَ صَاحِبَاهُ وَتَكَلَّمَ مَعَهُمَا فَذَكَرُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقْتَلَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَهْلٍ فَقَالَ لَهُمْ أَتَحْلِفُونَ خَمْسِينَ يَمِينًا فَتَسْتَحِقُّونَ صَاحِبَكُمْ أَوْ قَاتِلَكُمْ قَالُوا وَكَيْفَ نَحْلِفُ وَلَمْ نَشْهَدْ قَالَ فَتُبْرِئُكُمْ يَهُودُ بِخَمْسِينَ يَمِينًا قَالُوا وَكَيْفَ نَقْبَلُ أَيْمَانَ قَوْمٍ كُفَّارٍ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْطَى عَقْلَهُ
Ekɛɛ wɔ akɛ [Qutaibah bin Sa’id] ekɛɛ wɔ [Laits] kɛjɛ [Yahya] -ni ji Ibn Sa’id- kɛjɛ [Busyair bin Yasar] kɛjɛ [Sahal bin Abu Hatsmah] - [Yahya] kɛɛ; ni misusu akɛ ekɛɛ - kɛjɛ [Rafi’ bin Khadij] akɛ amɛyi enyɔ lɛ fɛɛ amɛkɛɛ, ‘Abdullah bin Sahl bin Zaid kɛ Muhayishah bin Mas’ud bin Zaid tee gbɛfaa be ko, kɛyashi beni amɛyashɛ Khaibar lɛ, amɛyi enyɔ lɛ fɛɛ amɛgbala amɛhe. Beni Muhayishah na akɛ agbe Abdullah sɛɛ etsɛɛɛ lɛ, efu lɛ. No sɛɛ lɛ, ekɛ Huwaishah bin Mas’ud kɛ Abdurrahman bin Sahl ba Gbalɔ lɛ ŋɔɔ. Yɛ nakai beaŋ lɛ, Abdurrahman ji gbekɛ fe fɛɛ yɛ amɛteŋ, shi Abdurrahman ji mɔ ni wie klɛŋklɛŋ fe etsɛkwɛ̃ bi lɛ. No hewɔ lɛ, Gbalɔ lɛ kɛɛ: ‘Nyɛkɛ mɛi ni eda lɛ aba klɛŋklɛŋ’. No hewɔ lɛ efee dioo ni no sɛɛ lɛ enyɛmimɛi hii enyɔ lɛ wie. Amɛyi enyɔ lɛ fɛɛ amɛkɛɛ lɛ akɛ agbe Abdullah bin Sahal, kɛkɛ ni Rasulullah bi amɛ akɛ: ‘Ani nyɛbaakã kitã shii nyɔŋmai enumɔ? Kɛji oosumɔ ni okã kitã lɛ, no lɛ oyɛ hegbɛ ni obiɔ onyɛmi lɛ gbele lɛ he nyɔmɔ’. Amɛha hetoo akɛ, ‘Te wɔɔfee tɛŋŋ wɔkã kitã, be mli ni wɔnaaa gbɔmɔgbee lɛ? Rasulullah sallallaahu ‘alaihi wasallam kɛɛ: ‘Kɛ́ nakai eji lɛ, no lɛ Yudafoi lɛ baaye amɛhe kɛjɛ nyɛdɛŋ kɛ kitakamɔi nyɔŋmai enumɔ ni amɛkã lɛ’. Amɛha hetoo akɛ, ‘Te wɔɔfee tɛŋŋ wɔkpɛlɛ mɛi ni heee yeee lɛ kitã lɛ nɔ?’ Beni Gbalɔ lɛ na shihilɛi ni tamɔ nɛkɛ lɛ, naagbee lɛ ekɛ e-diyat -ekpɔmɔ nɔ-’ ha.