Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

Imam Bukhari : 4697

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ قَالَجَاءَتْ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ أَهَبُ لَكَ نَفْسِي قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَعَّدَ النَّظَرَ فِيهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتْ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا فَقَالَ وَهَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَيْءٍ قَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ مِنْهُ شَيْءٌ فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى إِذَا طَالَ مَجْلِسُهُ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ مَاذَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّدَهَا فَقَالَ تَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

اسان کي [قتيبه] ٻڌايو آهي [عبدالعزيز بن ابو حازم] پنهنجي پيءُ کان [سھل بن سعد عاصي] کان ٻڌايو آهي ته: هڪ عورت رسول الله ﷺ وٽ آئي ۽ چيو: 'يا رسول الله ﷺ، مان پاڻ کي توهان جي حوالي ڪرڻ لاءِ آئي آهيان'. پوءِ رسول الله ﷺ ان عورت ڏانهن ڏٺو، پنهنجي نظر مٿي ۽ هيٺ ڪئي ۽ پوءِ پنهنجو مٿو هيٺ ڪيو. پوءِ عورت ڏٺو ته رسول الله ﷺ ان بابت ڪو به فيصلو نه ڪيو آهي، تنهن ڪري هوءَ ويٺي. اوچتو هڪ دوست اٿي بيٺو ۽ چيو: 'يا رسول الله ﷺ، جيڪڏهن توهان ان عورت کي نٿا چاهيو ته پوءِ مون کي ان سان شادي ڪريو'. پوءِ هن پڇيو: 'ڇا توهان وٽ ڪجهه آهي - مهر ۾-؟' دوست جواب ڏنو، 'نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول'. هن چيو: 'پنهنجي گهر وارن ڏانهن وڃو، ۽ ڏسو ته ڪجهه آهي يا نه'. اهو ماڻهو ويو ۽ واپس آيو ۽ چيو، "نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول، مون وٽ ڪجهه به ناهي." هن ٻيهر چيو، "ڏسو، جيتوڻيڪ مون وٽ صرف هڪ لوهه جي انگوٺي هجي." اهو ماڻهو ويو ۽ واپس آيو ۽ چيو، "نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول، جيتوڻيڪ اهو صرف هڪ لوهه جي انگوٺي هجي. پر مون وٽ هي ڪپڙو آهي." سهل چيو، "هن وٽ اڌ ڪپڙي کان سواءِ ڪجهه به ناهي." تڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو، "تون پنهنجي ڪپڙي سان ڇا ڪري سگهين ٿو؟ جيڪڏهن تون ان کي پائيندين ته ان کي ڪجهه به نه ملندو، ۽ جيڪڏهن هو ان کي پائيندي ته ان کي ڪجهه به نه ملندو." آخرڪار، اهو ماڻهو ڪافي دير تائين ويٺو رهيو، پوءِ اٿيو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي گهر وڃڻ لاءِ ڏٺو. تنهن ڪري ڪنهن کي حڪم ڏنو ته ان کي سڏي. جڏهن اهو ماڻهو آيو، ته ان پڇيو، "تو قرآن مان ڪهڙي سورت حفظ ڪئي آهي؟" هن چيو، "هي سورت آهي." هن ان کي ڳڻيو. هن چيو، "ڇا تو ان کي چڱي طرح حفظ ڪيو آهي؟" ان ماڻهو جواب ڏنو، 'ها'. آخرڪار هن چيو؛ 'سچ پچ، مون توکي قرآن حفظ ڪرڻ جي مهر سان ان عورت سان شادي ڪئي آهي.'