Bolehnya mahar dengan mengajarkan hafalan Al-Qur’an

Imam Bukhari : 4642

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍأَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لِأَهَبَ لَكَ نَفْسِي فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ فَلَمَّا رَأَتْ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا فَقَالَ هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا قَالَ انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَا خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ فَلَهَا نِصْفُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَيْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ شَيْءٌ فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلِسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ مَاذَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّهَا قَالَ أَتَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنْ الْقُرْآنِ

اسان کي [قتيبه بن سعيد] ٻڌايو آهي [يعقوب بن عبدالرحمان] [ابو حازم] کان [سھل بن سعد] تائين ٻڌايو آهي ته، هڪ عورت رسول الله ﷺ وٽ آئي ۽ چيو ته: 'يا رسول الله ﷺ، مان پاڻ کي توهان جي حوالي ڪرڻ لاءِ آئي آهيان'. پوءِ رسول الله ﷺ ان عورت کي مٿي کان هيٺ تائين ڏٺو ۽ پوءِ هيٺ ڏٺو. ۽ جڏهن عورت ڏٺو ته هن اڃا تائين پنهنجي باري ۾ ڪو فيصلو نه ڪيو آهي، ته هو ويٺو. اوچتو سندس دوستن مان هڪ ماڻهو اٿي بيٺو ۽ چيو ته: 'يا رسول الله ﷺ، جيڪڏهن توهان هن کي نٿا چاهيو، ته پوءِ مون کي هن سان شادي ڪريو'. پوءِ هن پڇيو: 'ڇا توهان وٽ ڪجهه آهي - مهر طور استعمال ڪرڻ لاءِ-؟' مرد جواب ڏنو، 'نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول'. پوءِ هن چيو: 'پنهنجي گهر وارن ڏانهن واپس وڃو ۽ ڏسو ته ڪجهه آهي يا نه؟' اهو ماڻهو هليو ويو ۽ ٻيهر واپس آيو ۽ چيائين؛ ' "نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول، مون کي ڪجهه به نه مليو؟" هن چيو؛ "ٻيهر ڏسو، جيتوڻيڪ صرف هڪ لوهه جي انگوٺي آهي". اهو ماڻهو ٻيهر هليو ويو، پوءِ واپس آيو ۽ چيو؛ "نه، الله جو قسم، اي الله جا رسول، جيتوڻيڪ مون وٽ سون جي انگوٺي نه آهي، مون وٽ صرف منهنجو هي ڪپڙو آهي." سهل چيو؛ "هن وٽ ڪو به ڪپڙو ناهي سواءِ ان جي اڌ جي." پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پڇيو؛ "تون پنهنجي ڪپڙي سان ڇا ڪري سگهين ٿو؟ جيڪڏهن تون ان کي پائيندين ته ان کي ڪجهه به نه ملندو ۽ جيڪڏهن هو ان کي پائيندي ته توهان کي ڪجهه به نه ملندو". پوءِ اهو ماڻهو ڪجهه دير لاءِ ويٺو ۽ پوءِ اٿيو. رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي ڏٺو ۽ فوري طور تي ڪنهن کي حڪم ڏنو ته کيس سڏي. ان کي سڏيو ويو، ۽ جڏهن هو آيو، ته ان پڇيو، "ڇا تو قرآن حفظ ڪيو آهي؟" ان ماڻهو جواب ڏنو، "ها، مون هي ۽ هي خط حفظ ڪيو آهي". هو انهن کي ڳڻائي رهيو هو. هن ٻيهر پڇيو، "ڇا اسان واقعي ان کي حفظ ڪيو آهي؟" هن جواب ڏنو، 'ها'. آخرڪار هن چيو؛ 'پوءِ هليو وڃ. بيشڪ، مون توکي قرآن مان ياد ڪيل حصن جي مهر سان هن سان شادي ڪئي آهي.'