Tata cara khutbah jum'at: Rasulullah telah mengajarkan khutbah hajah, yaitu: innal hamda lillaah, nahmaduhu

इमाम मुस्लिम : 1436

و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى كِلَاهُمَا عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنِي عَبْدُ الْأَعْلَى وَهُوَ أَبُو هَمَّامٍ حَدَّثَنَا دَاوُدُ عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ ضِمَادًا قَدِمَ مَكَّةَ وَكَانَ مِنْ أَزْدِ شَنُوءَةَ وَكَانَ يَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ فَسَمِعَ سُفَهَاءَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ يَقُولُونَ إِنَّ مُحَمَّدًا مَجْنُونٌ فَقَالَ لَوْ أَنِّي رَأَيْتُ هَذَا الرَّجُلَ لَعَلَّ اللَّهَ يَشْفِيهِ عَلَى يَدَيَّ قَالَ فَلَقِيَهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي أَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ وَإِنَّ اللَّهَ يَشْفِي عَلَى يَدِي مَنْ شَاءَ فَهَلْ لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلَا مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَا هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَمَّا بَعْدُ قَالَ فَقَالَ أَعِدْ عَلَيَّ كَلِمَاتِكَ هَؤُلَاءِ فَأَعَادَهُنَّ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ قَالَ فَقَالَ لَقَدْ سَمِعْتُ قَوْلَ الْكَهَنَةِ وَقَوْلَ السَّحَرَةِ وَقَوْلَ الشُّعَرَاءِ فَمَا سَمِعْتُ مِثْلَ كَلِمَاتِكَ هَؤُلَاءِ وَلَقَدْ بَلَغْنَ نَاعُوسَ الْبَحْرِ قَالَ فَقَالَ هَاتِ يَدَكَ أُبَايِعْكَ عَلَى الْإِسْلَامِ قَالَ فَبَايَعَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى قَوْمِكَ قَالَ وَعَلَى قَوْمِي قَالَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَمَرُّوا بِقَوْمِهِ فَقَالَ صَاحِبُ السَّرِيَّةِ لِلْجَيْشِ هَلْ أَصَبْتُمْ مِنْ هَؤُلَاءِ شَيْئًا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ أَصَبْتُ مِنْهُمْ مِطْهَرَةً فَقَالَ رُدُّوهَا فَإِنَّ هَؤُلَاءِ قَوْمُ ضِمَادٍ

आणि आम्हाला [इस्हाक बिन इब्राहिम] आणि [मुहम्मद बिन अल-मुतसन्ना] यांनी, दोघांनीही [अल-आ'ला] यांच्याकडून हे सांगितले - [इब्न अल-मुतस्साना] म्हणाले: [अब्दुल आला]—जो अबू हम्माम होता—मला सांगितले की [दाऊद] यांनी आम्हाला [अम्र इब्न सा'द] यांच्याकडून, [सा'द इब्न जुबैर] यांच्याकडून, [इब्न अब्बास] यांच्याकडून कथन केले की: "एकदा, दलिमा मक्का येथे आला. तो अजदी सयानु'आह जमातीचा होता आणि वेडे किंवा जिन्नबाधित लोकांसाठी रुक्या (विशिष्ट पाठवाचनाद्वारे उपचार) करण्यात निपुण होता. एकदा त्याने मक्कातील मूर्ख लोक म्हणताना ऐकले की मुहम्मद वेडे झाले आहेत. तेव्हा दलिमा म्हणाला, 'काश मी या माणसाला पाहू शकलो असतो, कदाचित अल्लाह माझ्या हातांनी त्याला बरे करेल.' मग दलिमा त्याच्याकडे गेला आणि म्हणाला, 'हे मुहम्मद, मी या आजारासाठी रुक्या करायची सवय आहे, आणि अल्लाह माझ्या हातांनी ज्याला इच्छितो त्याला बरे करील. तुम्हाला ते आवडेल का?" तेव्हा अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी पठण केले: "इन्नाल हम्दा लिल्लाहि नह्मदुहु व नस्तअइन्ना लिल्लाहू मन यहेदीहिल्लाहू फला मुदिल्ला लाहू व मन युदिल्लिल्ला फला हादिल्या लाहू व अश्हदु अन ला इलाहा इल्लल्लाहू वहदू ला शरीका लाहू व अश्हदु अन्ना मुहम्मदन अब्दुहू व रसूलुहू, अम्मा बा'द।" दलमाद म्हणाला, "तू जे नुकतेच म्हटले ते पुन्हा सांग." म्हणून पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी ते तीनदा पुन्हा सांगितले. शेवटी, दलिमाद म्हणाला, "मी विणकरांचे शब्द, जादूगारांचे शब्द आणि कवींचे शब्द ऐकले आहेत, परंतु तुम्ही जे शब्द बोलले आहेत असे शब्द मी कधीही ऐकले नाहीत; मी समुद्रातही प्रवास केला आहे. तुमचा हात द्या, मी इस्लाम स्वीकारण्यासाठी तुमच्यासमोर बयाण करीन." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला बयाण घेतले. मग अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "आणि तुमच्या लोकांसाठीही." दलिमादने उत्तर दिले, "होय, माझ्या लोकांसाठीही." काही काळानंतर, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी एक सरीया (विशिष्ट मोहिमांसाठी नेमलेली विशेष फौज) पाठवली, आणि ती दलिमादच्या लोकांच्या वस्तीतून गेली. मग त्या सैन्यदलाच्या कमांडरने आपल्या सैनिकांना विचारले, "तुमच्यापैकी कोणी त्या गावातून काहीही घेतले आहे का?" एका माणसाने उत्तर दिले, "होय, मी त्यांचा बादली घेतला आहे." कमांडर म्हणाला, "तो परत करा. कारण ते दलिमादचे लोक आहेत."