Nabi mengajak Abu Thalib mengucapkan syahadat, namun dia enggan

Imam Muslim : 35

و حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمَّا حَضَرَتْ أَبَا طَالِبٍ الْوَفَاةُ جَاءَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ عِنْدَهُ أَبَا جَهْلٍ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي أُمَيَّةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَمِّ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ كَلِمَةً أَشْهَدُ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ أَتَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْرِضُهَا عَلَيْهِ وَيُعِيدُ لَهُ تِلْكَ الْمَقَالَةَ حَتَّى قَالَ أَبُو طَالِبٍ آخِرَ مَا كَلَّمَهُمْ هُوَ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَأَبَى أَنْ يَقُولَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا وَاللَّهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ } وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِي أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ { إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ } و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ح و حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ صَالِحٍ كِلَاهُمَا عَنْ الزُّهْرِيِّ بِهَذَا الْإِسْنَادِ مِثْلَهُ غَيْرَ أَنَّ حَدِيثَ صَالِحٍ انْتَهَى عِنْدَ قَوْلِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيهِ وَلَمْ يَذْكُرْ الْآيَتَيْنِ وَقَالَ فِي حَدِيثِهِ وَيَعُودَانِ فِي تِلْكَ الْمَقَالَةِ وَفِي حَدِيثِ مَعْمَرٍ مَكَانَ هَذِهِ الْكَلِمَةِ فَلَمْ يَزَالَا بِهِ

۽ مون کي [حرمله بن يحييٰ التجيبي] ٻڌايو هو ته مون کي [عبدالله بن وهب] چيو هو؛ مون کي [يونس] [ابن شهاب] کان خبر ڏني هئي، هن چيو؛ مون کي [سعيد بن المسيب] [پنهنجي پيءُ] کان خبر ڏني آهي، هن چيو ته: 'رسول الله ﷺ ابو طالب جي زيارت لاءِ ويا جڏهن هو موت جي منهن ۾ هو. هن ابو جهل ۽ عبدالله بن ابو اميه بن المغيره کي به اتي ڏٺو. رسول الله ﷺ فرمايو: 'چاچا! عقيدي جا ٻه جملا چئو، مان الله جي اڳيان توهان جو شاهد رهندس'. پوءِ ابو جهل ۽ عبدالله بن ابو اميه چيو، 'اي ابو طالب، ڇا توهان عبدالمطلب جي دين کي ڇڏڻ جي قابل آهيو؟' رسول الله ﷺ همت نه هاري ۽ ان جي بدران ان کي ٻه ڪلما پڙهڻ سيکارڻ جاري رکيو ۽ ان کي ڪيترائي ڀيرا ورجايو. تنهن ڪري ابو طالب انهن کي پنهنجي آخري لفظن طور جواب ڏنو؛ ته هو عبدالمطلب جي دين تي قائم رهيو، ۽ ڪلمه شهادت پڙهڻ کان لنوائي رهيو هو. رسول الله صلي الله عليه وسلم اهو به فرمايو ته؛ 'الله جو قسم، مان توهان لاءِ الله کان معافي گهرندس،' تنهن ڪري الله تعالى آيت نازل ڪئي؛ 'پيغمبر ۽ ايمان وارن لاءِ جائز ناهي ته شرڪ ڪندڙن لاءِ معافي گهرن، جيتوڻيڪ اهي انهن جا پنهنجا مائٽ هجن، جڏهن ته انهن تي اهو واضح ٿي چڪو آهي ته اهي شرڪ دوزخ جا ماهر آهن' -سوال: توبه؛ 113-. پوءِ الله تعالى ابو طالب جي واقعي بابت پنهنجو ڪلام نازل ڪيو: 'بيشڪ، توهان، اي محمد، ڪنهن کي به هدايت ڏيڻ جي طاقت نٿا رکو جنهن کي توهان پيار ڪندا آهيو ته جيئن هو اسلام قبول ڪري، پر الله تعالى اهو اختيار رکي ٿو جيڪو انهن کي هدايت ڏئي جنهن کي هو چاهي ٿو، ۽ هو ئي بهتر ڄاڻي ٿو ته اهي ماڻهو ڪير آهن جيڪي اسلام قبول ڪرڻ لاءِ هدايت حاصل ڪرڻ لاءِ تيار آهن'. -سوال: القشش؛ 56-. ۽ اسان کي [اسحاق بن ابراهيم] ۽ [عبد بن حميد] ٻنهي چيو آهي؛ اسان کي خبر ڏني آهي [عبد الرزاق] اسان کي [معمار] کي خبر ڏني آهي. - ٻي روايت ۾ چيو ويو آهي - ۽ اسان کي [حسن الحلواني] ۽ [عبد بن حميد] ٻنهي چيو آهي؛ اسان کي [يعقوب] - يعني ابن ابراهيم بن سعد - هن چيو؛ اسان کي [منهنجي پيءُ] کان [صالح] ٻنهي کان [الزهري] کان هن سند سان بيان ڪيو آهي مثال طور. بهرحال، صالح جي حديث انهن لفظن سان ختم ٿئي ٿي، "پوءِ الله سندس باري ۾ پنهنجو ڪلام نازل ڪيو،" ۽ هو انهن ٻنهي آيتن جو ذڪر نٿو ڪري. هو پنهنجي حديث ۾ معمر جي حديث ۾ "۽ انهن ٻنهي ساڳيا لفظ ورجايا،" جو ذڪر پڻ ڪري ٿو، جيڪو هن جملي جو متبادل آهي. ۽ اهي ٻئي ان تي قائم رهيا."