Imam Bukhari : 4210
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حُمَيْدٍ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ الْأَشْجَعِيُّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا{ وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُو الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينُ }قَالَ هِيَ مُحْكَمَةٌ وَلَيْسَتْ بِمَنْسُوخَةٍتَابَعَهُ سَعِيدٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ
Esan digu [Ahmad bin Humaid]-ek ['Ubaidullah Al Asyja'i]-k [Sufyan-engandik] [Ash Syaibani-rengandik] ['Ikrimah-engandik] [Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma-rengandik] Alaren hitzari buruz esan digu: Eta banaketan senideak, umezurtzak eta pobreak badaude, eman iezaiezu jabetzatik - beste hainbeste - eta esan hitz onak. Ibn Abbas-ek esan zuen: 'Bertso hau muhkamah bertso bat da - legea argia da -. Ez Mansukh-ek -ezabatu zuen- bertsoa. Eta [Sa'idek] ere kontatu zuen [Ibn Abbas-engandik].