Imam Bukhari : 4210

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حُمَيْدٍ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ الْأَشْجَعِيُّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا{ وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُو الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينُ }قَالَ هِيَ مُحْكَمَةٌ وَلَيْسَتْ بِمَنْسُوخَةٍتَابَعَهُ سَعِيدٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ

আমাক [আহমদ বিন হুমাইদে] আমাক [‘উবাইদুল্লাহ আল আছিজা’ই] [ছুফিয়ান]ৰ পৰা [আছ ছাইবানী]ৰ পৰা [‘ইক্ৰিমাহ]ৰ পৰা [ইবনে আব্বাছ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহুমা]ৰ পৰা আল্লাহৰ বাণীৰ বিষয়ে কৈছে: আৰু যদি বিতৰণৰ সময়ত আত্মীয়, অনাথ আৰু দুখীয়া লোক থাকে, তেন্তে তেওঁলোকক সম্পত্তিৰ পৰা দিয়ক - ঠিক ইমানেই - আৰু ভাল কথা কওক তেওঁলোকক। ইবনে আব্বাছে ক’লে; 'এই আয়াত এটা মুহকামা আয়াত - বিধান স্পষ্ট -।' মানসুখে -ডিলিট- কৰা পদটো নহয়। আৰু ইয়াক [ছাইদে] [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰাও বর্ণনা কৰিছে।