Nabi mengampuni Hathib meskipun berkhianat membocorkan rencana Nabi kepada musyrikin karena menghargai peserta perang Badar

Imam Bukhari : 2851

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ الطَّائِفِيُّ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَكَانَ عُثْمَانِيًّا فَقَالَ لِابْنِ عَطِيَّةَ وَكَانَ عَلَوِيًّا إِنِّي لَأَعْلَمُ مَا الَّذِي جَرَّأَ صَاحِبَكَ عَلَى الدِّمَاءِ سَمِعْتُهُ يَقُولُبَعَثَنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالزُّبَيْرَ فَقَالَ ائْتُوا رَوْضَةَ كَذَا وَتَجِدُونَ بِهَا امْرَأَةً أَعْطَاهَا حَاطِبٌ كِتَابًا فَأَتَيْنَا الرَّوْضَةَ فَقُلْنَا الْكِتَابَ قَالَتْ لَمْ يُعْطِنِي فَقُلْنَا لَتُخْرِجِنَّ أَوْ لَأُجَرِّدَنَّكِ فَأَخْرَجَتْ مِنْ حُجْزَتِهَا فَأَرْسَلَ إِلَى حَاطِبٍ فَقَالَ لَا تَعْجَلْ وَاللَّهِ مَا كَفَرْتُ وَلَا ازْدَدْتُ لِلْإِسْلَامِ إِلَّا حُبًّا وَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِكَ إِلَّا وَلَهُ بِمَكَّةَ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ وَلَمْ يَكُنْ لِي أَحَدٌ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَتَّخِذَ عِنْدَهُمْ يَدًا فَصَدَّقَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عُمَرُ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَهُ فَإِنَّهُ قَدْ نَافَقَ فَقَالَ مَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَهَذَا الَّذِي جَرَّأَهُ

মোক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন আব্দুল্লাহ বিন হাউছিয়াব আথ-থাইয়ে] আমাক কৈছে [হুছাইমে] আমাক [হুছেইনক] [ছাআদ বিন উবাইদাহ]ৰ পৰা [আবু আব্দুৰ ৰহমানৰ পৰা] কৈছে,] যিসকলে আলীতকৈ উছমানক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল- তেওঁ ইবনে আথিয়াক ক’লে, যিসকলে আলীক বেছি পছন্দ কৰিছিল 'উছমান-; 'সঁচাকৈয়ে মইয়েই সেইজন যিয়ে [আপোনাৰ বন্ধুৰ] সাহসৰ বিষয়ে সৰ্বোত্তমভাৱে জানো - অৰ্থাৎ 'আলী- -ৰক্তক্ষৰণ-ৰ ক্ষেত্ৰত, তেওঁৰ কোৱা শুনিলোঁ; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক আজ জুবাইৰৰ লগত পঠিয়াইছিল তেতিয়া তেওঁ কৈছিল; 'ৰৌধালৈ আহক - আন এটা সম্পাদকীয় ৰৌধা খাহ - আৰু তাত হাথিবে দিয়া চিঠি এখন কঢ়িয়াই অনা এগৰাকী মহিলাক লগ কৰক'। গতিকে আমি প্ৰশ্ন কৰা ৰাউদাৰ স্থানলৈ গ’লোঁ আৰু তাৰ পিছত আমি ক’লোঁ; 'চিঠিখন ক'ত?'। মহিলাগৰাকীয়ে ক’লে: ‘মোৰ লগত চিঠি নাই’। আমি ক’লোঁ: ‘আপুনি চিঠিখন উলিয়াই লওক নহ’লে আমি আপোনাৰ কাপোৰ খুলি পেলাওঁ’। অৱশেষত সি চিঠিখন বেল্টৰ পৰা উলিয়াই আনিলে - নিজৰ বানত আন এটা স্থানত - তাৰ পিছত চিঠিখন হাতিবৰ আগত লৈ আহিল। হাথিবে ক’লে- মোৰ লগত আচৰণ কৰাত খৰখেদা নকৰিবা। সঁচাকৈয়ে মই অকৃতজ্ঞ হোৱাৰ বাবেই এই কাম কৰা নাই। আচলতে ইছলামৰ প্ৰতি মোৰ মনোভাৱ প্ৰেমৰ বাহিৰে আন কোনো উন্নতি হোৱা নাই। জানি থওক যে মহামহিমৰ কোনো বন্ধুৰ পৰিয়াল আৰু সম্পত্তি ৰক্ষা কৰিবলৈ মক্কাত কোনো ৰক্ষক নাই, আনহাতে মোৰ কোনো ৰক্ষক নাই। সেইবাবেই মই তেওঁলোকৰ পৰা কাৰোবাক -মোৰ আত্মৰক্ষাকাৰী হিচাপে ল'ব বিচাৰো। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁ দিয়া কাৰণবোৰ নিশ্চিত কৰিলে - গ্ৰহণ কৰিলে। তাৰ পিছত উমৰে ক’লে, এই মানুহজনৰ ডিঙি কাটিবলৈ অনুমতি দিয়ক কাৰণ তেওঁ নিফাক -মুনাফিক-’ কৰিছে। গতিকে তেওঁ ক’লে, ‘তোমালোকে নাজানানে যে হয়তো আল্লাহে বদৰৰ যুদ্ধৰ যোদ্ধাসকলক দেখিছিল, আৰু তেওঁ ক’লে: ‘তোমালোকৰ ইচ্ছামতে কৰা, সঁচাকৈয়ে মই তোমালোকক ক্ষমা কৰি দিলোঁ’। -আবু আব্দুৰ ৰহমান- ক’লে: ‘সেইটোৱেই তেওঁক সাহসী কৰি তোলে’।