Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

इमाम बुखारी : 2501

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَاعْتَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذِي الْقَعْدَةِ فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالُوا لَا نُقِرُّ بِهَا فَلَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ لَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ امْحُ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ لَا وَاللَّهِ لَا أَمْحُوكَ أَبَدًا فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكِتَابَ فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَا يَدْخُلُ مَكَّةَ سِلَاحٌ إِلَّا فِي الْقِرَابِ وَأَنْ لَا يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتَّبِعَهُ وَأَنْ لَا يَمْنَعَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِهِ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا فَلَمَّا دَخَلَهَا وَمَضَى الْأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا فَقَدْ مَضَى الْأَجَلُ فَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعَتْهُمْ ابْنَةُ حَمْزَةَ يَا عَمِّ يَا عَمِّ فَتَنَاوَلَهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَالَ لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلَام دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ حَمَلَتْهَا فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَحَقُّ بِهَا وَهِيَ ابْنَةُ عَمِّي وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِخَالَتِهَا وَقَالَ الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الْأُمِّ وَقَالَ لِعَلِيٍّ أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ وَقَالَ لِجَعْفَرٍ أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي وَقَالَ لِزَيْدٍ أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلَانَا

आम्हाला [उबैदुल्ला इब्न मूसा] यांनी [इस्राईल] यांच्याकडून, [इब्न इशाक] यांच्याकडून, [अल-बरा इब्न आझिब (रज़ियल्लाहु अन्हु)] यांच्याकडून अशी हदीस सांगितली: पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी ذو القعدة महिन्यात उम्राह केली, परंतु मक्काचे लोक त्यांना प्रवेश देण्यास नकार देत होते जोपर्यंत त्यांनी त्यांच्याशी करार करून मक्कामध्ये तीन दिवस थांबण्यास सहमती दिली नाही. जेव्हा त्यांनी करारनामा लिहिला, तेव्हा त्यांनी लिहिले: "हा करार आहे जो अल्लाहचा प्रेषित मुहम्मद यांनी ठरविला आहे." मग बहुदेववाद्यांनी म्हटले: 'आम्ही सहमत नाही, कारण जर आम्हाला ठाऊक असते की तुम्ही अल्लाहचे प्रेषित आहात, तर आम्ही तुम्हाला नक्कीच अडवले नसते, परंतु तुम्ही मुहम्मद बिन अब्दुल्लाह आहात.' त्याने सांगितले: 'मी अल्लाहचा प्रेषित आहे आणि मी मुहम्मद बिन अब्दुल्लाह आहे.' मग त्याने अली यांना सांगितले: '"अल्लाहचा प्रेषित मुहम्मद" हा वाक्प्रचार मिटवा.' 'अली म्हणाले: "अल्लाहच्या शपथाने, मी ते कधीच पुसणार नाही." मग अल्लाहचे प्रेषित, अल्लाहचे आशीर्वाद आणि शांती त्यांच्यावर असोत, यांनी करारनामा घेतला आणि लिहिले: "हा करार मुहम्मद इब्न अब्दुल्लाह यांनी स्थापित केला आहे, ज्याद्वारे ते शस्त्रे न घेता मक्का शहरात प्रवेश करू शकणार नाहीत, जोपर्यंत ती भाल्यांमध्ये गुंडाळलेली नसतील, आणि त्या शहरातील कोणीही जर इच्छित असेल तर कुणालाही अनुसरण करण्यासाठी बाहेर जाऊ शकणार नाही, आणि जर त्यापैकी कोणी मक्कामध्येच राहू इच्छित असेल तर त्याला रोखू नये." जेव्हा तो मक्का शहरात प्रवेशला आणि मुदत संपली, तेव्हा बहुदेववाद्यांनी अलीकडे येऊन सांगितले: "तुझ्या मित्राला आम्हाला सोडून जाण्यास सांग, कारण मुदत संपली आहे." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बाहेर निघाले, आणि त्यांच्या मागे हमजाची मुलगी आली, जिला पाहून तिने ओरडले: "अरे काका, अरे काका." तेव्हा अली इब्न अबू तालिब यांनी त्या मुलीला स्वतःकडे ओढले आणि तिला आपल्या मिठीत घेतले, मग फातिमा (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना म्हणाले: "तुझ्या काकांच्या या मुलीची काळजी तू घे." मग फातिमा तिला घेऊन गेल्या. मग 'अली, जाईद आणि जाफर यांनी त्या मुलीवर हक्क सांगितला. 'अली म्हणाले: "या मुलीवर माझा सर्वात मोठा हक्क आहे, कारण ती माझ्या काकांची मुलगी आहे." तर जाफर म्हणाले: "ती माझ्या काकांची मुलगी आहे आणि तिची काकू माझ्या ताब्यात आहे." जैद म्हणाला: "ती माझ्या भावाची मुलगी आहे." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी निर्णय दिला की मुलगी तिच्या काकूची आहे आणि म्हणाले: "काकू म्हणजे आईसारखीच असते." मग त्यांनी अली (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांना म्हटले: "तू माझ्यापासून आहेस आणि मी तुझ्यापासून आहे." आणि जफर (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांना त्यांनी म्हटले: "तू रूप आणि स्वभावाने माझ्यासारखा आहेस." आणि झाइड (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांनाही त्यांनी म्हटले: "तू आमचा भाऊ आणि आमचा मुक्त केलेला दास आहेस."