أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَلَغَهُ أَنَّ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ كَانَ بَيْنَهُمْ شَيْءٌ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُصْلِحَ بَيْنَهُمْ فِي أُنَاسٍ مَعَهُ فَحُبِسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَانَتْ الْأُولَى فَجَاءَ بِلَالٌ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ حُبِسَ وَقَدْ حَانَتْ الصَّلَاةُ فَهَلْ لَكَ أَنْ تَؤُمَّ النَّاسَ قَالَ نَعَمْ إِنْ شِئْتَ فَأَقَامَ بِلَالٌ وَتَقَدَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَبَّرَ بِالنَّاسِ وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْشِي فِي الصُّفُوفِ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ وَأَخَذَ النَّاسُ فِي التَّصْفِيقِ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ لَا يَلْتَفِتُ فِي صَلَاتِهِ فَلَمَّا أَكْثَرَ النَّاسُ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَشَارَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُهُ أَنْ يُصَلِّيَ فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ يَدَيْهِ فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَرَجَعَ الْقَهْقَرَى وَرَاءَهُ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِالنَّاسِ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَا لَكُمْ حِينَ نَابَكُمْ شَيْءٌ فِي الصَّلَاةِ أَخَذْتُمْ فِي التَّصْفِيقِ إِنَّمَا التَّصْفِيقُ لِلنِّسَاءِ مَنْ نَابَهُ شَيْءٌ فِي صَلَاتِهِ فَلْيَقُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ فَإِنَّهُ لَا يَسْمَعُهُ أَحَدٌ حِينَ يَقُولُ سُبْحَانَ اللَّهِ إِلَّا الْتَفَتَ إِلَيْهِ يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ لِلنَّاسِ حِينَ أَشَرْتُ إِلَيْكَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا كَانَ يَنْبَغِي لِابْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Guri [Qutaibah] jakinarazi ondoren, esan zuen; esan digu [Ya'qub bin 'Abdurrahman]-ek [Abu Hazim]-engandik [Sahl bin Sa'd]-engandik Allahren Mezulariarengana, sallallaahu'alaihi wasallam, iritsi dela Bani Amru bin Auf-ek arazo bat duela. Rasulullah, sallallaahu'alaihi wasallam, eta hainbat pertsona etorri ziren haiekin adiskidetzera. Rasulullah, Sallallahu'alaihi wasallam, trabatuta zegoen -haien gaiekin- lehenengo otoitzerako -Zhuhur- ordua iritsi zen arte. Orduan Bilal Abu Bakrrengana joan zen eta esan zion: "Oi Abu Bakr, Rasulullah, Sallallahu'alaihi wasallam, otoitz egiteko ordua iritsi zenean atxikita zegoen. Prest al zaude herriaren apaiz izateko?". Hark erantzun zuen: "Bai, nahi baduzu". Orduan Bilalek iqamah eskatu zuen eta Abu Bakar aurrera etorri eta takbir esan zuen musulmanekin batera. Orduan, Rasulullah, sallallaahu'alaihi wasallam, otoitz-lerroaren tarteetan agertu zen, harik eta otoitz-lerroan zutik jarri zen arte. Jendeak txalo jotzen hasi zen, baina Abu Bakr ez zen buelta eman bere otoitzean. Jende askok txalo egin ondoren -seinale gisa-, Abu Bakr-ek buelta eman eta Rasulullah, Sallallahu'alaihi wasallam, ikusi zuen. Orduan, Rasulullah, Sallallahu'alaihi wasallam, otoitz egiten jarraitzeko keinu egin zion, baina Abu Bakr-ek bi eskuak altxatu eta Ala Azza wa Jalla goraipatu zuen, eta gero atzera egin zuen kongregazioaren ilaran jarri zen arte. Rasulullah, sallallaahu'alaihi wasallam, imam bihurtu zen. Amaitu zuenean, sallallaahu'alaihi wasallam, jendeari begiratu eta esan zien: "Jendeok, zergatik txalotzen duzue otoitz egiten duzunean? Txalo egitea emakumeentzat bakarrik da. Bere shalal-ean zerbait gaizki aurkitzen duenak, esan dezala". «Subhanallah - Aintza Ala-ri -, inork ez baitu entzuten norbaitek subhanallah - Aintza Ala-ri - esaten duenean, buelta eman ezean. Abu Bakr, zerk eragozten dizu herriarentzat imam gisa otoitz egitea nik hori iradokitzen dudanean?». Abu Bakr-ek esan zuen: «Ez zen egokia Ibn Quhafah-entzat imam gisa otoitz egitea Rasulullah sallallaahu'alaihi wasallam-en aurrean».