أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ يُونُسَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ قَالَسَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعًا وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنِ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ لِتَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشَكُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُسْخِطُكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ فَمَضَيْتُ مُخْتَصَرٌ

[Sulaiman bin Daud-ek] jakinarazi zigun; [Ibn Wahab-ek] [Yunus-engandik] esan zigun, [Ibn Shihab-ek] esan zuen; [Abdurrahman bin Ka'ab bin Malik-ek] jakinarazi dit [Abdullah bin Ka'ab-ek] esan zuela: '[Ka'ab bin Malik] Tabuk gerran atzean geratu zenean gertatutakoaz entzun nuen, esan zuen: 'Alaren Mezularia, sallallaahu'alaihi wasallam, aurpegi distiratsu batekin etorri zen eta ohitura zuen bidaia batetik itzultzean, zuzenean meskitara joaten zela, gero bi rak'ah otoitz egiten zuela. Gero lagunekin esertzen zela. Hori egin ondoren, Tabuk gerratik atzean geratu ziren pertsonak etorri ziren. Beren arrazoiak aurkeztu eta zin egin zioten. Haien kopurua laurogei gizon inguru edo gehiago zen. Shallallahu'alaihi wasallam-ek haien zintzotasuna onartu zuen, leialtasuna zin egin zion, barkamena eskatu zien eta haien bihotzetan zeuden sekretuak eman zizkion Ala Azza wa Jalla-ri, ni iritsi arte. Agurtu ondoren eta pertsona haserre baten irribarrearekin irribarre egin ondoren, sallallaahu'alaihi wasallam-ek deitu zidan: "Zatoz hona". Orduan hurbildu eta aurrean eseri nintzen, eta berriro galdetu zidan: "Zergatik geratu zara atzean? Ez al duzu zure zaldia erosi?". Nik erantzun nion: "Oi Rasulullah sallallaahu'alaihi wasallam, Ala-ren izenean, lur honetako biztanleetatik zuekin ez den beste batekin eseriko banintz, ziur aski sinetsiko nuke bere haserretik libre egongo nintzela, eztabaidatzeko gaitasuna dudalako. Hala ere, Ala-ren izenean, badakit gaur gezurra esaten badizuet nirekin pozik egon zaitezen, Ala-k zalantzarik gabe zerbait sortuko duela nirekin haserretuko zaituena. Bestalde, egia zuzenean esaten badizuet, Alaren barkamena espero dudalako izango da. Alaren izenean, zuengandik atzean utzi nindutenean, ez nintzen inoiz hain indartsua eta indartsua izan garai hartan'. Orduan, Rasulullah sallallaahu'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'Pertsona hau zintzo jokatzen ari da, alde egin Alak zure kasua erabaki arte'. Orduan, zutitu eta alde egin nuen'. -Laburbilduz-