Sujud sahwi: sujud dua kali sebelum atau setelah salam, ketika lupa rakaat shalat

Imam Tirmidhi : 365

حَدَّثَنَا الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ وَهُوَ أَيُّوبُ السَّخْتِيَانِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْصَرَفَ مِنْ اثْنَتَيْنِ فَقَالَ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ أَقُصِرَتْ الصَّلَاةُ أَمْ نَسِيتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَدَقَ ذُو الْيَدَيْنِ فَقَالَ النَّاسُ نَعَمْ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى اثْنَتَيْنِ أُخْرَيَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ كَبَّرَ فَرَفَعَ ثُمَّ سَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَقَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَاب عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ وَابْنِ عُمَرَ وَذِي الْيَدَيْنِ قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْكُوفَةِ إِذَا تَكَلَّمَ فِي الصَّلَاةِ نَاسِيًا أَوْ جَاهِلًا أَوْ مَا كَانَ فَإِنَّهُ يُعِيدُ الصَّلَاةَ وَاعْتَلُّوا بِأَنَّ هَذَا الْحَدِيثَ كَانَ قَبْلَ تَحْرِيمِ الْكَلَامِ فِي الصَّلَاةِ قَالَ وَأَمَّا الشَّافِعِيُّ فَرَأَى هَذَا حَدِيثًا صَحِيحًا فَقَالَ بِهِ و قَالَ هَذَا أَصَحُّ مِنْ الْحَدِيثِ الَّذِي رُوِيَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الصَّائِمِ إِذَا أَكَلَ نَاسِيًا فَإِنَّهُ لَا يَقْضِي وَإِنَّمَا هُوَ رِزْقٌ رَزَقَهُ اللَّهُ قَالَ الشَّافِعِيُّ وَفَرَّقَ هَؤُلَاءِ بَيْنَ الْعَمْدِ وَالنِّسْيَانِ فِي أَكْلِ الصَّائِمِ بِحَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ و قَالَ أَحْمَدُ فِي حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ إِنْ تَكَلَّمَ الْإِمَامُ فِي شَيْءٍ مِنْ صَلَاتِهِ وَهُوَ يَرَى أَنَّهُ قَدْ أَكْمَلَهَا ثُمَّ عَلِمَ أَنَّهُ لَمْ يُكْمِلْهَا يُتِمُّ صَلَاتَهُ وَمَنْ تَكَلَّمَ خَلْفَ الْإِمَامِ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّ عَلَيْهِ بَقِيَّةً مِنْ الصَّلَاةِ فَعَلَيْهِ أَنْ يَسْتَقْبِلَهَا وَاحْتَجَّ بِأَنَّ الْفَرَائِضَ كَانَتْ تُزَادُ وَتُنْقَصُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنَّمَا تَكَلَّمَ ذُو الْيَدَيْنِ وَهُوَ عَلَى يَقِينٍ مِنْ صَلَاتِهِ أَنَّهَا تَمَّتْ وَلَيْسَ هَكَذَا الْيَوْمَ لَيْسَ لِأَحَدٍ أَنْ يَتَكَلَّمَ عَلَى مَعْنَى مَا تَكَلَّمَ ذُو الْيَدَيْنِ لِأَنَّ الْفَرَائِضَ الْيَوْمَ لَا يُزَادُ فِيهَا وَلَا يُنْقَصُ قَالَ أَحْمَدُ نَحْوًا مِنْ هَذَا الْكَلَامِ و قَالَ إِسْحَقُ نَحْوَ قَوْلِ أَحْمَدَ فِي هَذَا الْبَابِ

Nabalitaan sa amin [si Al Anshar] na nagsabi; ay nagsabi sa amin [si Ma'n] na nagsabi; ay nagsabi sa amin [si Malik] mula kay [Ayyub bin Abu Tamimah] - na si Ayyub As Sakhtiyani - mula kay [Muhammad bin Sirin] mula kay [Abu Hurairah] na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay dumaan (pakaliwa) pagkatapos magsagawa ng dalawang rak'ah. Kaya tinanong siya ni Dzul Yadaini, "O Sugo ng Allah, naibuod mo ba ang panalangin o nakalimutan mo ito?" Pagkatapos ay nagtanong ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: "Totoo ba ang sinabi ni Dzul Yadaini?" Sumagot ang mga tao, "Oo," pagkatapos ay tumayo ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) at nagdasal ng dalawang rak'ah at pagkatapos ay binati siya. Pagkatapos nito ay nagtakbir siya at nagpatirapa tulad ng dati niyang pagpapatirapa o mas matagal pa, pagkatapos ay kinuha ang takbir at itinaas ang kanyang ulo. Pagkatapos noon ay nagpatirapa siya gaya ng dati niyang pagpapatirapa o mas matagal pa." Sabi ni Abu Isa; "Sa kabanatang ito ay mayroon ding salaysay mula kina Imran bin Hushain, Ibn Umar at Dzul Yadaini." Sabi ni Abu Isa; "Ang hadith na ito ni Abu Hurayrah ay nasa antas na mapanuring. Hindi magkasundo ang mga iskolar tungkol sa hadith na ito, sinabi ng ilang residente ng Kufa; "Kung ang isang tao ay nagsasalita sa panalangin dahil nakalimutan niya, naging hangal o ano pa man, dapat niyang ulitin ang kanyang panalangin. Nangatuwiran sila na ang hadith na ito ay lumitaw noon pa man at ipinagbabawal ang pagsasalita sa panalangin. Itinuring ni Imam Syafi'i na ang hadith na ito ay mapanuring, at pinanghawakan niya ito. Muling sinabi ni Imam Syafi'i, "Ang hadith na ito ay mas mapanuring kaysa sa hadith na isinalaysay mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam tungkol sa mga taong nag-aayuno; na kung siya ay kumain dahil nakalimutan niya, hindi na niya kailangang bumawi, dahil ito ay isang biyaya na ibinigay ni Allah." Sabi ni Syafi'i, "Para sa mga nag-aayuno, pinag-iiba nila ang mga kumakain nang sinasadya at ang mga hindi, batay sa hadith ni Abu Hurairah." Habang si Imam Ahmad sa pagkomento sa hadith na ito ni Abu Hurairah ay nagsabi; "Kung ang isang imam ay nagsalita tungkol sa isang bagay mula sa kanyang panalangin at sigurado siyang naperpekto na niya ito, pagkatapos ay naunawaan (napagtanto) na hindi niya ito naperpekto, dapat niyang tapusin ang kanyang panalangin. At sinumang magsalita sa likod ng imam habang alam niyang mayroon pa siyang natitirang panalangin na hindi niya nagawa, dapat niya itong ulitin. Ikinatuwiran ni Imam Ahmad na ang obligadong pagsamba noong panahon ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay minsan ay nangyayari nang labis at minsan ay kulang. Nagsalita si Dzul Yadaini dahil sigurado siyang perpekto ang kanyang panalangin, hindi ito katulad ng ngayon. "Hindi dapat magsalita sa paraang katulad ng sinabi ni Dzul Yadaini, dahil ang pagsambang fardlu sa araw na ito ay hindi maaaring idagdag o bawasan." Sa kabanatang ito, sinabi ni Ishaq ang sinabi ni Imam Ahmad.