Imam Abu Dawud : 4517
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ قَالَ حَدَّثَنَا ح و حَدَّثَنَا ابْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ وَابْنُ عَبْدَةَ وَهَذَا حَدِيثُهُ قَالَا أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُلَمْ يُؤْمَرْ بِهَا أَكْثَرُ النَّاسِ آيَةَ الْإِذْنِ وَإِنِّي لَآمُرُ جَارِيَتِي هَذِهِ تَسْتَأْذِنُ عَلَيَّقَالَ أَبُو دَاوُد وَكَذَلِكَ رَوَاهُ عَطَاءٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِهِ
Esan zigun [Ibn As Sarh-ek] -beste modu batean aipatzen da- Esan zigun [Ibn Ash Shabbah bin Sufyan-ek] eta [Ibnu Abdah-ek] -eta hau da haditha- biek esan zuten; jakinarazi zigun [Sufyan-ek] [Ubaidullah bin Abu Yazid]-engandik [Ibn Abbas] entzun zuela esaten: 'Jendeari baimenaren bertsoaren bidez agindu aurretik, nire esklaboari baimena eskatzeko agindu nion'. Abu Dawudek esan zuen: '[Athak] ere kontatu zuen [Ibn Abbas]-engandik 'berarekin agindutako -baimena-' lafadz-arekin.