Imam Abu Dawud : 4517
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ قَالَ حَدَّثَنَا ح و حَدَّثَنَا ابْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ وَابْنُ عَبْدَةَ وَهَذَا حَدِيثُهُ قَالَا أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُلَمْ يُؤْمَرْ بِهَا أَكْثَرُ النَّاسِ آيَةَ الْإِذْنِ وَإِنِّي لَآمُرُ جَارِيَتِي هَذِهِ تَسْتَأْذِنُ عَلَيَّقَالَ أَبُو دَاوُد وَكَذَلِكَ رَوَاهُ عَطَاءٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِهِ
A fen erenikich [Ibn As Sarh]. -lon pwal eu lapalap a mak- A fen erenikich [Ipnu Ash] me [Ipnu Abdah] -me iei ewe hadith- ir me ruemon ra apasa; a fen repotei ngenikem [Sufyan] seni [Ubaidullah bin Abu Yazid] pwe a rongorong [Ibn Abbas] a apasa, ‘Me mwen ekkewe aramas ra alluk ren ewe wokisin mi mumuta, ua fen alluk ngeni nei we chon angang pwe epwe tingor ngeniei mumuta’. Iwe, a apasa, “[Atha] a pwal apworausa seni [Ibn Abbas] ren ewe lafadz ‘a allük ngeni i -mumutä-’’.